Bütün Turşular Aynıdır.

2012-01-31T01:41:00.001+02:00

elli lira param ve çok sıkıcı anılarım vardı. hiç terk edilmemiş ama bir kere allah çarpmış kadar olmuştum. elektrik yoksa çay içilmeyen bir evde oturuyordum ve elektrik yoktu. ağzı bozuk oluşuma aldırmadan "senden çok güzel bi' öğretmen olur," dedi. garip bir şekilde söylediği her şeye inanıyordum. daha önce de birkaç kadına kendilerini sevemeyeceğini anlatan açıklamalar yaptığını ama hiçbirinde bu kadar üzgün olmadığını söyledi, ben buna da inandım. sesi aklımı başımdan alabilecek kadar güzeldi, mimikleri de öyle. dinlediği adamlarla, hep gardını almış suratıyla mutlu değil de beni kandırıyor gibiydi. bazı hataların yapılmak zorunda olduğuna inanıyordu ve karşısındakilerin o hatalara aşık olabileceğinden habersizdi. adı çok çirkindi ama ben aramızdaki, mesafe demeye şahit gereken, boşluklarda adını söylemeyi severdim. dünya üzerinde bir kontenjan boş diye var edildiğime inanıyordum ve muhattabını o sıralar kaybetmiş bir şarkım vardı. bencil olduğumu söyledi. "kafamı karıştırıyorsun ama emek önemli bir şeydir," diye ekledi. sustum çünkü onu bir başkasından daha çok sevebileceğime inanmamın bencillikle hiçbir ilgisinin olmadığını ona açıklayamazdım. sokağı pencereden bakılınca gözükmeyen ve boş duvarları olan bir evdeydik. ve ben boş bir duvara saatlerce bakabilirdim. sinemaya, tiyatroya, konsere, parka gitmemize gerek yoktu. onunla o duvara saatlerce bakabilirdim. hiç paramız olmasa da olurdu, ben yaşamı da yaşam standartları lafını da unutabilirdim.

odamdaki eşyaların yerlerini değiştirdim bugün. bir evde bir şeylerin yeri değişiyorsa o evde uzun süre yaşanmış demektir. altı ay oldu değişen sadece eşyaların yeri.

2012-01-30T13:18:00.004+02:00

dibi gözükmeyen kuytular ve çok yüksek sesli kalpler var.
ben gitgide boş verdim. insan kendine şaşıra da bilir.

yine çıkıp gelmeyecekler.

2012-01-28T14:47:00.005+02:00

on dört on beş yaşındayken kadınlar yirmi ikilerinde terk edeceklerini bilmeden delicesine seviyorlardı. zaman içinde başka adamlar tanıyıp gittiler. bir öncekilerin inançlarını da yanlarına alarak. sonra kayboldu işte o inançsız adamlar, bir zamanlar beyaz atları olan o adamlar her şeyin sona erdiğine inandılar uzunca bir süre. intikam diye bir şey duydular sonra. karşılarına çıkan her kadının kalbini çalmayı görev edindiler. böylece geçmişe el sallayabildiklerini düşündüler. muhattabı belli olmayan intikam mı olurmuş deyivermedi kimse onlara. her mutsuz ettikleri kadın kendi hayatlarını sikerten kadınların canını yakıyor sandılar. "ben böyleyim, işine gelirse" diye bir cümle öğrendiler -belki de abilerinden- ve bininci kez kurmaktan imtina etmediler. bir kadın da çıkıp demez miydi "seni tedavi edeceğim, iyi olacaksın" diye. riskliydi, zordu, iki ucu bokluydu belki ama bir kadın da mı çıkıp demezdi: yeniden inanacağız.

nereye kadar.

2012-01-21T02:17:00.000+02:00

salonda mum, koridorda lamba yanarken elektrik kesilmesi evrenin bana tasarruflu ol deme şeklidir ve benim üç dakikalık kesinti sonunda "iyi ki mum yakmışım yieağ" deyip lambayı kapatmakla hiç ilgilenmememin evrenle zerre alakası yoktur.

2012-01-15T21:55:00.000+02:00

senin adına el salladım bu akşam ankara'ya.

2012-01-15T20:31:00.000+02:00

o parkta denk gelelim. yorgun değilken parka oturan ve düşüncelerini dinlendiren insanlar gibi. birbirimizi görmezden gelelim. ben güneş gözlüğüme saklanayım, sen çizgili berene. müziğin sesini açalım. salıncaktaki ufacık çocukları sevelim. kılımız kıpırdamasın. rüzgarı dinlemeyelim. birbirimize doğru baktığımız anlarda hiçbir şey göremeyelim. bir merhabamız dahi olmasın. hayatlarımızı hiç merak etmeyelim. yanımızdakileri hiç kıskanmayalım. gülümsememiz hiç sekteye uğramasın. çaylarımızı afiyetle yudumlamaya devam edelim ve huzurla poz verelim yeni hatıralara. seninle o parkta denk gelelim, hiçbir şey olmamış gibi.

2012-01-11T14:57:00.001+02:00

içimde bir sürü huzursuzluk var ve ankara’da kar. yeni yaşamaya başladığı şehirlerde vega dinleyen kadınlar geliyor aklıma. onlarla istemeden benzeşiyorum, altı sene kadar ‘küçük’ bir farkla. hiçbir açıklaması yok, sıradanlıktan başka. bir sokak var ve kafam o sokakta atıyor, türlü bahanelerle. bir şey değişmeye kalksa diğerleri hızla yerine oturtuyor o değişikliği, her şey aynı kalıyor. bir gün o sokakta “sizin yaşayacak bin tane güzel şeyiniz varken ben her şeyi tükettim.” diye bağıran bir adam gördüm. omzuna dokunup “özlediklerini tüketmek için biraz daha zamana ihtiyacın var, sakin olmalısın.” dedim ve “ben özlemekten tükendim, onu n’apacağız?” demesini beklemeden uzaklaştım. sessizlik oldu bir süre sokakta, belki de ben duymamaya başladım hiçbir sesi. özleyen bir insana söylenmemesi gereken sözcükler geldi aklıma. sonra, yapılmak zorunda olan hatalar, ‘neden böyle?’ sorusuna çözümsüzce bakılan kadınlar, o çözümsüzlüğe sıfır yardım edilen kadınlar. yalanlara inananlar, yalanlarına rağmen yanı başında kalınan ve onsuzluğu tahayyül edemediği için -ondan çok daha cesur oldukları halde- cesaretsizlikleri taçlandırılan kadınlar. muhtemelen o adamın kadını da bambaşka biriyle günleri rafa diziyor. özlendiğini bile bile alışkanlıklarına sevgi besleyerek mutsuzluklarını yaktığını sanıyor. kandırmacalı huzur işte, benim içimdeki bir sürü huzursuzluktan daha sinsi ve çok daha kaypak. ama o inanmış, inanan insana huzurunu sikeyim o öyle olmaz diyemezsin. o adam da diyemez ama ben ona şunları söylemek isterdim. belki buralardan duyar.

sakin olmalısın dedim ya şu onun anlamı: adını duyduğunda kocaman güleceğin günler gelecek, yüzünü görmek, sesini duymak, haberini almak istemeyeceğin güneşli havalar. sen nasıl istersen öyle gidiyor hayatın ta ki seni çok güçlü olduğuna ikna eden bir his gelip göğüs kafesine çöreklenene kadar. kaburgalarını sızlatacak kadar güçlü ve bir fil kadar. hiçbir şekilde uzaklaşmayacağını düşündüğün bir his. bir gün, belki de en ummadığın gün o filin yerini kelebekler alacak. bundan daha ferah bir şey hayal edebiliyor musun? pürüzsüz gülümsemek diye bir şey var böyle gözünün içinde bir parça dahi hüzün olmadan. sevdiklerinin çoğu hayattayken sahip olabileceğin bir gülümseme. kaybedilme potansiyeli yüksek onlarca şey varken hayatta bir kadını bekleyerek yaşamanın mantıksızlığını anlayıp kelebeklere yer açtığın gün yüzüne yapışacak o gülümseme. ve o zaman çok daha iyi anlayacaksın bir insan sadece kendi hayatına tereddütsüzce sarılabilir, bir kadının beline değil; bir adamın beyin hücrelerine hiç değil. o kadının seninle olmasını dilemenin yanında pürüzsüz gülümsemeyi dilemek çok daha güzel. yalansız ve insan değil bir kere, orospu çocukluğu yapma ihtimali yok. bekle, çabuk gelecek.

2012-01-05T01:21:00.005+02:00

elinden geleni ardına koymasana.

2012-01-03T16:44:00.002+02:00

geçen gün kuşlar söyledi, artık romantik hikayelere dahil edilmek istemiyorlarmış.

2012-01-01T18:05:00.000+02:00

çünkü müzik sağlığa zararlıdır.

balkona çıkıp kafanı dağıtabilirsin, bir silahla ya da manzarayı izleyerek.

2011-12-30T20:35:00.000+02:00

bir fotoğraf bazen hiçbir şey anlatmaz. fotoğrafa bakıp kafa dağıtabilen insan yoktur. yaşamak istediğin yeri, yaşamak istediğin adamı, yaşamak istediğin günleri çağrıştırıyor olsa bile yoktur. sen ne kadar ikna olmaya çalışsan da geleceği anlatmaz bir fotoğraf ve geleceğe dair olmayan bir şey mutlu etmez insanı. geçmişle mutlu olunmaz. mesela ölüm de geleceğin değil, geçmişin eseridir. yaşlandıkça ölüme yaklaştığını sanan insanlar var, öyle değil. geçmişe baktıkça ölüyoruz. yılların sıralanmasıyla ilgisi yok, geçen yılların sürekli sırayı bozar hareketler yapmasıyla ilgisi var. anı yaşa lafını sevmem, geleceğe bak lafını da ama şuna inancım var: geçmişe bakma. bir şey biliyor da söylemiyorum ama yeterli veriler var, boşa geçen aylar, tüketilmiş hayaller. inan bana, doğru söylüyorum.

2011-12-28T20:09:00.002+02:00

inandır beni yok olmalara. sayende bukowski’yi seveyim. 'göz görmeyince gönül katlanırmış'lar duyayım. nefret etmeyi öğreneyim, acı acı hatırlamaya rağmen. barış bıçakçı bir kitap daha yazana kadar unutayım eski ayları. kafa karışıklığının çok ilkel bir gelenek olduğuna ikna olayım, geleceğe aşık olan insanların sesleriyle. güleyim biraz, seni çok seviyorum diyen adamlara. inanmayı öğret bana, sadece rüyalarımda.

2011-12-20T21:47:00.000+02:00

seni sevmek televizyonun sesini tam zamanında açmak gibiydi sevgilim, ama şimdi elektrik kesik.

haydi bi' şarkı aç da dinleyelim.

2011-12-16T03:49:00.006+02:00

orada, o yerin bir buçuk metre altındaki o evde, inşaat gürültülü pazar sabahları kahvaltı soframızda, çocuk olasımız gelse yine oyunlarının heyecanıyla bağrışıp duran veletleri gördükçe. ama dizimizi kırıp mikrobik formların aşk hayatını dikizlesek. beş on metrekareye onlarca anı biriktirmek bir iş ciddiyetiyle. beş dakikalık yufka böreği aceleciliğiyle süren yaz bitince, yorganlarımızı yıkayarak serin olsak yine kavurucu sıcakta. çok susadığımız için uyumak zorunda kalsak günler sonra, hiç duyamayacağımızı sandığımız ezan sesleri olsa. ve yara izleriyle ilgili cümleler canımı sıkıyor olsa da çok, duruyor öylece sol bileğimde bir çizik. o kadar söyledin ama iyi ki suya tutmamışım, anıları kalbime sığdıramadıkça bana oradan bakıyor. el sallıyor ve anlatıyor: öncelikleri değişik bilir, “öyle değil” diyenleri duymayacak kadar da emin yaşardık biz, yanılmadık. "farklı mıyız ki?" diye durup düşünmeyişlerimiz yeterdi birçok şeye. evet acabalarımız oldu ama kafadan atma süremize yardımcı inanmışlıklarımız var bizim. çünkü “düzen kurmak öyle uzun uzadıya plan program gerektiren bir mevzu değilmiş”i seninle öğrendim ben, sen ve senin beni sevdiğine inandığım o kocaman kalbinle. şimdi sen benim büyük bi itinayla koruyup kolladığım özlemlerimden birisin. kurtulmak istediklerime kızgın, beni seven, beni düşünen, beni koruyan, beni sevdiğinden emin olma sebebim yine kendisi olan, bi daha denk gelmesi zor bir ortaklık hikayemsin. şimdi uzak olman beni hayli sinirlendiriyor ama mücadeleci ruhlarımıza güveniyorum. o ruhlar üç kuruş etmeyen depresyonları da yakacak. bir gün gelecek bütün kayıplarımızı yakalayacağız. başka yerlerde, başka zamanlarda olacak belki ama yüzündeki gülümsemeye takılı kalacağım. hadi ışığı kapat da uyuyalım. bitmedik daha.
"beni sorma,iyiyim."

2011-12-13T22:33:00.004+02:00

on üçün uğursuzluğuna inanmayabilirdim eğer, erdal eren ölmeseydi ve oğuz atay da ölmeseydi.

karadeniz’de gemilerin keyfi yerinde.

2011-12-12T13:50:00.001+02:00

çünkü bazı şeylerin çok güzel olacağına inandırırsın kendini.

bazı kitapları yanlış anladığına ikna olursun. yeni aldığın bir diş fırçasıyla huzur dolmaya çalışırsın ya da saçlarını örerek. çay içmeye alışırsın, başlarda sadece ellerini ısıtmak için, sonra köpük bardakla tanışırsın. kartondan küllük yaparsın yine başlarda dumanın yükselmesini izlemek hoşuna gider, zaman sonra hiçbir şey göremezsin. o bardağın mavi deseninde kırmızı içecekler çok güzel gözüktüğü için, bazı zamanlar rakının yanına şalgamı o bardağın hatırına yakıştırdılar diye düşünürsün. şekerli içkileri sevmediği ve seni hiç özlemediği gerçeğinden başka bir şey hatırlamazsın. arizona dream’i bir kez de “iki yanlış bizdik amına koyayım” diye izlersin. pencereyi açarsın, perdeler havalanır, içeri bomboş ferahlık dolar. günler peşpeşe sıralanır, tek bir laf etmezsin. bazı zamanlar gözlerin karıncalanır, kirpiklerin hızlanır, gözlerine güneş yapışır. her şey aniden değişecek diye bir şey yok, biraz geç boş verirsin. gözünü silersin, ellerin yanar, onu biraz avucuna saklarsın, kınalı eller gibi arada bir usulca koklarsın. geçmişi kurcalamayacağım diye yemin edemezsin ama geleceğe dair birkaç kıymetsiz söz verebilirsin.

2011-12-10T13:16:00.003+02:00

bulutların bütün gün yıldızları beklemesine karşılık yıldızların hiç oralı olmamasına gece ve gündüz oluşumu denir. bir de mevsimler var. mesela bu şarkı yaz.

altmış sekiz günlük.

2011-12-09T23:55:00.003+02:00

bu yazı hislerimin gençliğiyle dalga geçecek kadar eski.

bir zamanlar tek dal sigarayı birlikte içtiğim adam artık araya yüzüme bakıp bakmadığından emin olamayacağım kadar çok metreler koyup çekiyorsa kendi sigarasından bir nefes ve benim gözlerim yanıyorsa bu sırada, bunun gerçek sebebini konuşabilecek değiliz demektir. yüzüne bakıp “seni çok özledim” diyemedikten sonra, eski günleri hatırlayıp seni görmekten başka yapacak hiçbir şeyim olmadıktan sonra, ankara’nın ne kadar tesadüfü az bir şehir olduğuna inanmayan tek hücrem kalmadıktan sonra, yüzüme bakmadıktan sonra, beni hiç anlamadıktan sonra, benim gözüm yanmış kalbim yanmış ne fark eder. yerli yersiz kocaman güldüm bugün, sadece seni unuttum demek için. bak seni görmeye ve seni unuttuğumu sana anlatmaya geldim demeye çalıştım. atlamışım, unutmak anlatılacak bir şey değilmiş. "seni unuttum" diye bir şey yokmuş. insan insanı unutmazmış. gözlerimin sorun çıkarmasından anladım ve çeneme sımsıkı hakim olmam bir işe yaramadı. sen de hiçbir şeye inanmadın zaten, acı acı kaçırdın bakışlarını yine ve sadece.

alfabe.

2011-12-07T12:02:00.000+02:00

mert. mert. kaypak. kaypak. mert. mert. kaypak. mert. mert. mert. kaypak. kaypak. kaypak. kaypak. mert. kaypak. mert. kaypak. kaypak. kaypak. mert. kaypak. kaypak. mert. kaypak. kaypak. kaypak. kaypak. kaypak.

2011-12-05T02:35:00.002+02:00

çünkü ,

zamanın aleyhine işlemesi özlemeye,

zamanın lehine işlemesi unutmaya,

zamanın piçlik yapması hatırlamaya,

zamanın bi sik olmamış gibi akıp gidiyor olması imkansızlığa delalettir.

ve imkansız vardır.

ve cemal safi yalan söylüyor olamaz.

ve zeki müren yalan söylüyor olamaz.

hadi, öyle olmadığına inandır.

ben koşuyorum.

ve beklemek inanmaya delalettir.

"Kelimeler... Kelimeler albayım, bazı anlamlara gelmiyor."

2011-12-01T02:14:00.007+02:00

"Fakat, Allah kahretsin, insan anlatmak istiyor albayım; böyle budalaca bir özleme kapılıyor. Bir yandan da hiç konuşmak istemiyor. Tıpkı oyunlardaki gibi çelişik duyguların altında eziliyor. Fakat benim de sevmeğe hakkım yok mu albayım? Yok. Peki albayım. Ben de susarım o zaman. Gecekondumda oturur, anlaşılmayı beklerim. Fakat albayım, adresimi bilmeden beni nasıl bulup anlayacaklar? Sorarım size: "Nasıl? Kim bilecek benim insanlardan kaçtığımı? Ben ölmek istiyorum sayın albayım, ölmek. Bir yandan da göz ucuyla ölümümün nasıl karşılanacağını seyretmek istiyorum. Tehlikeli oyunlar oynamak istiyor insan; bir yandan da kılına zarar gelsin istemiyor. Küçük oyunlar istemiyorum albayım."

otuz kasım iki bin on bir öğleden sonra aldığım karar ve bu buralarda bulunsun: "ileride bir oğlum olursa ismi atay olacak."

2011-11-27T12:32:00.003+02:00

"özlemek, ölmekten sadece iki harf fazla be çocuk.." (c.s)

ve ben çok sevdiği adamların çok güzel laflarını dahi birileriyle paylaşmaktan imtina eden çünkü başkalarının laflarında kendini aramayı, kendini bulmayı ve kendini oralarda kaybetmeyi bir çeşit zayıflık olarak gören ben; bir pazar sabahı ansızın yüzüme çarpan bu cemal süreya cümlesi karşısında tüm irademi yitiriyorum. teşekkürler.

az anı kolay unutmak demektir diyorlar, şanslısın.

2011-11-21T12:06:00.001+02:00

Her şeye ve daha çok kasıma rağmen ara sıra –çaktırmadan- güneş açıyorsun ya Ankara, bazı şeyleri anladığına inanasım geliyor. Aydınlık hissettiren bir şeyler olduğu için değil, umut kırıntıları niyetine daha çok.

Yoldayım. Yürüyorum. Cumartesi. İnanmışlıkları kahkahalarından okunan insanlar da yürüyor. Onların günü. Ben sefil. Ben üşümemek için şekil değiştirip duran bir ucube. Kemiklerimin hiçbiri olması gereken yerde değilmiş gibi hissediyorum. Yanımdan geçen insanlar yaşadığımı fark ettirmeye çalışıyor gibi. Hepsine acınası gözlerle bakıyorum. “neden mutlusunuz?” diye insanları sorgulayacak kadar şuursuzum. Hayatının içine edilmiş triplerine bir de boğaz ağrısını eklemiş nemrut kardeşinin yanında mutlu mutlu yürüyen ablaya takılıyor gözüm. “sende salak mutluluğu var, biliyorsun değil mi?” deyip hızımı kesmeden devam ediyorum bedenimi sürüklemeye. “evet evet biraz da şişman neşesi diyebiliriz buna” diyerek kahkahalar atıyor usulca sokulup. Bi kitapçıya uğrayıp güzel bir kitabı ikinci kez alıyoruz. Çıkışta incecik çoraplı, saçları fönlü bir içim su kızlar. Kim bilir hangi heyecanlar, hangi umutlar ısıtıyor içlerini. Benim kafam bir boşluk gibi “hangi duruş pozisyonunda daha az üşürüm?” ve “yutkunmadan yaşayabilir miyim?” sorularından başka pek de bir şey yok. Kocaman bir yumru var boğazımın orta yerinde, yanıyor. Sen de sol yanım demiştin, kavruluyor. Ben susmuştum. Yanındayken hep yaptığım gibi. Aklıma ve ağzıma cümle uğramaz olmuştu. Rahatsız değildim ama, garip bir şekilde beni anladığına inanıyordum. Ne kadarını, ne doğrulukta anladığını bilemiyordum ama konuşsam da bir şey değişmezdi sanki. Olmuyordu, olduğu kadar olan da bize uymuyordu. Kaldık öylece, hepten yarım yamalak. Hiç yoktan girdim hayatına. Boş vermedim ama hiç, kolaya da kaçmadım, durmadan düşündüm, içinden de çıkamadım. İnanmışlığını düşündüm, inanmadığımı söylediğim cümlelerini düşündüm, gerçekten inanıp inanmadığımı düşündüm. Pişmanlıktan daha beter olan bir insanın pişmanlığı olmak diye düşündüm. Kurduğun düşler geldi aklıma, heyecanlı bakışların. Sonra benim hep temkinli, kontrollü, yersiz adımlarım; “bakalım, umarım, olur, tamam, süpermiş, ne güzel”li kıytırık cevaplarım. Aşk ve mücadele korelasyonu benim için sadece bir şarkıydı, anlaman vakit almadı. Vakit kaybın değil belki ama bir miktar hayal kırıklığın oldum. Ben kurtarıcım ol istemiştim, sen kabul etmedin. Kafamdakileri beraber unutalım istemiştim ama olmadı. Haliyle daha çok saplandım kafamdaki cümlelere. Artık kurtarılacak bir yanım da kalmadı, hepten battım. Tek çeşit yol var bu şekilde yaşayabilmem için, bugün yapmış olduğum gibi: biri Amerika diğeri İsveç yapımı iki film, altmış iki sayfa Oğuz Atay, çok fazla Radiohead. Unutturmuyor ama uyuşturuyorlar. Anıları çimdikledikleri de oluyor bazen, o zaman hızla ellerimi kalorifer peteğine yapıştırıyorum. Çünkü anılar canımı yakarken üşümeye devam edebiliyorum ama ikisine birden katlanamıyorum. Sonra eve gitmem gerekiyor, gözümde büyüttüğüm yol bitiyor. Bir kase tarhana çorbası içiyorum, içinde sebepsiz mutluluklar olan. Hızla uyumaya hazırlanıyorum. Gözüme dört günlük çiçeğim takılıyor. Susuzluktan ölsem yerimden kıpırdayamayacağım enerjisizliğimi bir saniye düşünmeden saksının dibindeki kaba su dolduruyorum. Esas saksıya hiç bakmıyorum. Patiklerimi giyiyorum. Kahve ve yeşil. Uyumaya hazırım. Reckoner çalıyor. Canım yanıyor.

20.11.2011- telefonlardan nefret etmemden birkaç saat önce.

2011-11-12T02:19:00.002+02:00

kasım ayında kitap çıkaran güzel adamlar, kasım ayında kitap alan güzel adamlara yardımcı oluyorlar. hayat aynı, ona bi bok olduğu yok.

2011-11-02T17:15:00.001+02:00

akşamüstüne inanırım.

Hatırlamanın potansiyel varlığının yanında unutmak bir boka yaramıyor.

2011-09-16T01:38:00.002+03:00

Galiba bundan böyle birbirimizi yalnızca içki masalarında hatırlayacağız. Üzerinde fazla kafa yorulması gereken konular var hayatlarda. Senin hayatında, benim hayatımda. Tekillik bir olmaktan geçer biraz da değil mi? Hayatımız ve hayatlarımız uçurumun iki yakası hangisinden ~~atlamak~~ tutunmak daha keyifli olurdu? Uykumu kaçırıyorsun ama dert değil, kaçırdığım onlarca senli güzel günün yanında uykumu kaçırman hiç dert değil. Bilseydim daha kolay olacağını, sen susunca benim de bu kadar çok susmam gerektiğini bilseydim bambaşka şarkılar dinlerdim. Gözlerini bu kadar çok aklıma dolamazdım. Adın her aklımda yankılandığında sağır olmayı dilerdim. Şimdi olmayacak cümleler kurup olmayacak cümleler bozuyorum. Dünya üzerinde en huzursuz şey takıntı sanırım. Sen çok cazip bir takıntımsın, vazgeçemiyorum. “Seni unutmayacağım ama senden vazgeçeceğim” demiştin ya orada takılı kaldım işte ben. Unuturum da sandım, vazgeçmekten daha doğru olur, doğru olanı yapacağım dedim. Çok büyük sözler verdim kendime. Bir de baktım orada duruyorsun. Unutturmamak için seni, türlü taklalar atıyor kalbim. İstemekten bağımsız bir algı bu. Senden öncesi de vardı hayatımın, istedim ki sonrası da olsun, o günler gelsin mi bi an önce? Böyle olunca çok zorlanıyorum. Yardım bekleyebileceğim kimse yok, ben göremediğim için falan değil, yok. Olmaz da. Senin adına cümle demeye şahit isteyen o kelimen gibi: Olmaz. Nasıl düşlüyorum bazı filmlerin gerçek olmasını, bir bilsen. bir bilsen düşümü, düşer giderdin belki de gözümden, bir damla yaşla ya da bir kirpik tanesine tutunarak. Eksik öğrenmişiz yaşamak ne demek. Çok zaman önceydi, hayatımı rölantiye almadığım bir mayıs akşamı çok sessiz bir şarkı yeryüzüne ait hissettiriyordu beni. O zamanın hiç geçmemesini isterdim. İstediğim hemen hemen her şey gibi o da mutlak olanaksızlığına kavuştu. Sessiz şarkı sustu. Gözlerim yandı. Sen çıkıp geldin. Devre arası. Dönemiyorum standart hayatıma. Asılı kaldım. Oradan devam ediyorum "yaşamaya". Yaşamak sözlük anlamı olan bir eylem değilmiş. Gücüm yok. Bir zamanlar vardı, kalmadı. Seni de seni unutmayı da çok istemiştim. İkisi de hüsran. Ayrı ve zıt. Zıt olanlardan biri tercih edilir ve uygulanabilir oysa değil mi? Öyle değilmiş. İki seçenek de boktan. Üçüncüyü bulmak şart oldu ama yok, bulamadım. Bu da boşluk demek haliyle. Aramaya devam mı etmem gerek şimdi? Yorgun düştüm. Çalışmaktan, erken kalkmaktan, duymak istemediklerimi duyup üzerine bir de anlamak -anlayış göstermek- zorunda olmaktan değil, varlığından yorgun düştüm. Bu enerjisizlikte üçüncü seçeneği bulmayı bekliyorum. Sonra acımı küçümseyen insanlar çıkıp geliyor. Dünya üzerindeki en büyük hakaret. Teselli cümlesi sanılır oysa:”Aman seninki de dert mi?” Adı, şekli, zamanı sana basit ya da sıradan gelebilir ama hissettiklerimle bir kıyaslamaya gidemezsin ki. Tam anlamıyla ben olamayacağına göre sen benim derdimden anlayamazsın ki. Bunu herkes kabullendiğinde, en fazla dinlemek ve fazladan bir cümle dahi kurmamak gerektiğini anladığında çok daha iyi hissedeceğiz gibi geliyor. Tebessüm etmem gerektiğini söyleyenler var hala. Tek soruyla yok sayabilirim onları ama yanıt anahtarım objektif değil. Birilerine illa ki yazık olacak. Bunların yanında, günlerdir aynı metni tekrar ediyorum. Yazılı değil ama eksiksiz kafamda, ses şeklinde biraz da. Sürekli kafamda çalıyor, tekrar ediyor, tekrar üzüyor, susmasını diledikçe üzerimde birikiyor. Boğulmak üzereyim. Ben ruhumu tanımanı istiyordum, sen tuttun dudaklarımı öptün. Sonrası zavallı hissetmeye devam etmekten başka bir şey değil işte. “Seni çok güzel sevebilirdim”in karşılığı “ben de” değil “zaten” olabilseydi gerekmezdi ama acilen yok olman gerekiyor. Bin tane düşüncemin yanında fazlalık yapıyorsun ve buna dair elinden bir şey gelmiyorsa ellerinin ellerimde ne işi var?

someone like you.

2011-09-03T01:15:00.007+03:00

seninle bir hayatımız olsa, muhtemelen saçma sapan olurdu. ben gitme yanımdan diye türlü şebeklikler yapardım sen şımarıklığıma göz yumar, "bak canım"lı cümleler kurardın. ben laftan anlamazdım. bir gün sokak ortasında bağıra çağıra kavga eder, akşamına balkonda sarılır çay içerdik. eğer, seninle bir hayatımız olsaydı.

şu an seninle bir hayatım var ama hayatımız yok. yakında bir zamanlarda o da olmayacak. dün seni rüyamda göremedim mesela. zamanla her şey unutulur bunun altını çizecek değilim ama o zamanla alıp veremediğim çok, koskoca bir savaş hazırlığındayız. muhtemelen o kazanacak, bir nevi ben sensiz kalacağım. zaten öyleyim ya olayı resmiyete dökeceğiz. ne kötü. bir hayatımız olamadı. "ben seni çok severdim ya" deyip gözlerimi büyüttüğümde gözlerine doğru. "ben de seni çok severdim" dememiş olsaydın bir hayatımızın olamayacak olması bu kadar acıtmazdı. aynı düşünüyor ama ayrı kalıyor insanlar burada. ben o insanlardan sadece biri, en savunmasız, en 'sadece istiyorum seni' diyebileni. sen öyle değilsin ama yepyeni hayatının arifesinde, alışkanlıkları bilmenin güveniyle, emin adımlarla, dik duruşlarla. "güzel bir hayatımız olacak." diye fısıldayacaksın bu eylül güzel bir kadının kulağına. o senden daha mutlu, çok daha aşık olacak belki. "evet biz seninle bu şehre doyacağız, birbirimize asla!" kabilinden cümleler kuracak sana. ben sana/size uzaktan bile bakamayacağım. birkaç cümle var elimde bir süre yetinmem gereken, birkaç bakış, birkaç tat, birkaç da gülümsemen takılı kaldı aklımda. onları da hafızamdan silmek zorundayım. yetinmeyi bilemeyeceğim için unutmam gerekiyor. oysa bambaşka hayallerin peşindeydim, o kadar hazırdım ki varlığına. yokluğunun bu kadar rahatsız edeceğini bilemeyecek kadar çok hazırlanmıştım. her gördüğüm anı hafızama kazır, her cümlenin içine düşer, hiçbir söylediğine mantıklı cevap veremez, aptal aptal yüzüme su çarpardım o saçma sapan merdiven altında. "çok dalgınsın, sorun yok değil mi?" sorusunu tutar "seni önemsiyorum, kendine iyi bakabiliyor musun bakıyım sen?" olarak anlardım. (seni severdim, pek çok severdim artık sevebilirdim diyorum. ihtimal cümlesi değil ki bu, bitti gitti çok geç kalındı evresi.)

bir gün tuttun "ben bir şey yapmadım ki" dedin. hiçbir şey yapmadın evet, ne varsa hepsini ben yaptım duvar örer gibi bir bir dizdim tuğlaları. ama sen hiçbir şeyi bozmadın, izin verdin, bıraktın, rahat ettim. bozacağın anı beklediğini bilemedim. duvar bitmişti tam da, tuttun bozdun tek bir cümleyle yerle bir ettin. öylece kaldı bir süre her şey. çok güçlüydün tozu bile kalmadı ortalıkta ama ben öyle olamadım, hepsini aldım yığdım bir kenara. tekrar birleştireceğim. herhangi bir yerinde sen olmayacaksın. o duvara iki sevgili oturacak bir gün. on bir on iki yaşlarında, ellerinde gazoz şişesi, gözlerinde güneş, kulaklarında da "amie" olacak. usulca toprağa değip birbirlerine güzel laflar edecekler. erkek kıza dönüp "seni çok seviyorum" dediğinde kız şüpheyi atıp gözlerinden, "seni çok seveceğim" diyecek. geleceğe güvenen ve geçmişi mutlu hatırlayabilen insanlar olacak hep hayatta. ben onları uzaktan izleyeceğim yine. sana kahvaltı hazırladığım ama senin sadece çay içtiğin günü hatırlayacağım. tek şekerli ağzını, yorgunluktan sızlayan ellerini hatırlayacağım sonra parmakların benzerliklerinden bahsettiğim anları. ama yüzünü unutacağım çünkü yüzünü unutmadıkça başka yüzleri göremiyorum. bu yalnızlık demek bu büsbütün kimsesizlik demek. sensizlik de bu demek. ama onca insanı bi kalemde yok sayarsam ilerde senli hayallerde, senli ve yanındaki güzel kadınlı düşüncelerde kendimi hiç sevmediğim bi duygu nefesimi keserken, sensizlik canımı acıtırken, yanındakileri kıskanmaktan kendimi kaybederken bulur, o karmaşada boğulurum ben. seni bu gece unutacağım ve sonsuza kadar.

2011-09-02T20:38:00.002+03:00

çekerken matizin şarkısı çalıyordu pek bi oynak geliyor kulağa ama değil, hiç değil.

eski.

2011-09-02T15:27:00.000+03:00

gözlerinde güneşler görüyorum. ben daha çok bulutlara değmek isterdim. güneşlere dokunamayacağımı bilmemle alakası yok, hep aniden yok olmanla da. bir gün gelir yine gelirsin, buna inanabilirim. ama şimdi hiçbir şey bilmiyorum. gözlerini de bulutları da güneşleri de bilmiyorum.

2011-08-22T17:33:00.003+03:00

ne güzelsin ankara! benim ağzıma sıçılıyor, sen hala güneşlisin.

2011-08-11T11:36:00.003+03:00

Koşan insanlar bir şey anlatmaz, yürüyen insanlar da öyle. Ama duran insanlar nefret ettirir. Duran insan olmadık değil mi biz hayatta? Koşan ve yürüyen insanlar kavuşmak için ya da kaçmak için yaşıyordur, ikisi de son derece saygıyı hak ediyor bence. Kavuşmak için koşmak bizimkisi, kaçmayla işimiz yok şimdilik. Kaçmayacağız da hiçbir zaman, hep kavuşacağız. “Kavuşmak anlık bir şey süreci mi olurmuş?” deme, kavuşmak devamlı bir şey benim sözlüğümde; kavuşmak için yaşamak da öyle. Çünkü “ben annemi özledim bugün” diye uyanıyorsam bir sabah beni senin sevgin avutur anca, başkası değil. Ben başım sıkıntıdayken, keyfim kaçıkken sesini istiyorsam öncelikli beni yol göstermelere alıştırdığın için değildir, beni hep sevdiğini bildiğim içindir. Güvenin anlamı bu, güvenin tanımı sensin. O yollar da anca aracıdır işte: seni bana getirir, beni sana götürür, bizi kavuşturur. Büyük kalpli insanlar var hayatta her insanın kalbi yumruğu kadar falan değil. Senin kalbin bildiğin dünya demek. Benim dünyam demek. Sen varsın diye birçok işimin rast gittiğine yemin edebilirim. Varlığınla büyümüş olmak, varlığınla yaşıyor olmak ve varlığınla yaşlanmak istemek; benim geçmişim, şu anım ve geleceğim bu. Sen varsın diye cümle kurmak, seni sevmek, çok sevmek, seni özlemek ve seni saygıyla unutmamak var; gerisi cidden hikaye.

yapmazsan adisin.

2011-07-12T17:12:00.002+03:00

Bu defa başka.

Üşürsen ceket giy. Kimseye sarılma. Acıkırsan sigara yak. Ekmek yeme. Saçların yaksa da enseni saçlarını toplama. Boynunu kapat. Bırak yansın. Zaten yaralı. Kalsın. Canın sıkılırsa radyoyu aç. Sürprizli bir şeyler çalar belki, shuffle’a benzemez. Nefessiz kalırsan balkona çık. Kuşlar ses çıkarırsa içeri gir, onlara dokunma. Yazı yaz. Yazmaktan yorulursan oku. Tehlikeli adamları düşünme. Tehlikesiz adam yok diye de düşünme. Telefonuna bak, üç tane kadına mesaj at, bir tanesini ara. Gizli numara nasıl yapılıyordu diye sorma. Unutamayacağın sesleri hafızana alma. Kimseyi tanıma. Kimseyle tanışma. Kimseye dokunma. Gözlerine bakma. Gerekirse gözlerini kapat. Uykundan uyanma. Evden dışarı adım atma. Hayal kur. Dünyayı yık, tekrar yap. İçine onları alma. Dünyanın kapısından baksınlar. Kin duy. Nefret et. Ama intikam kelimesini ağzına alma. İntikam bir yemek değildir. Sen otur sigara yak. Parmak uçların yansın. Köprüler yap, köprüler boz. Ayıyla muhatap olma. Aynaya bak. Saçlarını kes. Saçlarını köpürt. Lavaboları ov. Otur bana hırka ör. Üşüyorum. Ellerime sakın dokunma.

İlk kez gittiği şehirlerde görmek istediği ilk yer çocuk parkı olan kadın. Neredesin. Seni çok özledim.

2011-06-29T16:57:00.007+03:00

Hep yarım kaldı.

Gözlerim güzel olsa her şey çok daha farklı olurdu.

İnsanların nasıl mutlu olduklarını düşünmekle kaybettim birçok vakti. Düşünmemek en iyisi ama yapamıyorum bir türlü. İnsanların mutluluğuna kem gözlerim değecek o fena. Oysa gözüm yok hiçbirinde, sadece merak ediyorum, isteseler öğretebilirlerdi. Anlaşılmıyor ki bazıları ne diyor, ne demiyor, ne anlatmaya çalışıp anlatamıyor. Unutayım.

Bazen rüyaları gün ortasında hatırlar ya insan. O dünyanın en berbat duygusu olabilir. Bir de rüyayla gerçeği karıştıracak kadar şuursuzlaşmak var ama konumuz bu değil. Konumuz yok gerçi, sadece tatsız birkaç olay var.

Bir saklama kabında yeşerebilen yemek artıkları başarısız oluyor bulaşıklar yıkanırken. Çamaşır suyu ve fonda tenenbaumların margotu, aklımda sen; yanımda, kafamda sen her yanım. Hepsi geçmişte kaldı. Hepi topu beş sene, aynı şehrin farklı insanları, değişmeyen üç beş kişi. Sonra gülümseyenler çıkıyor aradan “sen aslında” ile başlayan cümleler evet “öyle bir insan" çok yanlış tanımışsın aslında, otobüste beğendiği çocuk bir sonraki durakta inince bile aldatılmış hissedecek kadar kırıklarla dolu sağı solu. Öyle bir insan, insandım. Kaçmalı. Şimdi oturup günleri karıştırmak istiyorum. Her pazara küfür edesim, patates kızartmalarını soğumadan çöpe atasım, omlete bir paket karabiberi boca edesim var. Sonra hafta sonlarına benzeyen hafta içi günler. Hepsinin. Yattığım yerden pencereye bakınca sadece gökyüzü gözüküyor ya, şimdi o gökyüzüyle alıp veremediğim çok. Dokununca şarkının ritmi kaçar. Sadece ses tonlarından anlam çıkarmaya başladığın gün gelmişse ölmüşsün demektir, kimse ses tonlarını kaile almazsa boş verelim ses tonları hepimizin. Hepimize. Bir adam tanıdım ben, gözlerinde güneşler doğuyordu ben tuttum çiçeklere arka çıktım bir de baktım yağmur yağmış. En mutlu anlarımı çiçek toplamak sanırken ben, güneş çiçekleri öldürmekle meşgul. Aldatılmış hissetmemin manası yok ya da hisset, zaten aldatılmayanımız mı var. Koyduk. Kenara. Hepsinin bir cümlesini toplasan pespaye. Pespayelik edebiyata dahil değil ama hayata dair.

Tatsız birkaç olayın başrolünde olunca film şeritlerine tanıklık ediyorum. Hayatım film şeridine dönüyor. Evet, ben tatsız durumlarda neredeyse ölüyorum. Ölür gibi yapıyorum ama artık kapatalım mı ışıkları.

Aynı şarkıyı bin kere dinliyorum, tutmuş bana “Ezberleyemezsin.” diyorsun. Bilmiyorsun ki, ben şu an belki de on sekizimde bir vedanın tam ortasında seninle göz göze gelmekten imtina ederken seninle göz göze gelmenin film şeritlerini kopartabileceğinden habersiz, film şeritlerinde seni hep özleyeceğimden emin, hep özlemekten bezmiş, mutlulukları kayıp, gözleri renksiz, hisleri alınmış, nostaljiyi beşevler kolej güzergahında kırk dakika yürümek sanırken, seninle sımsıcak bir temmuzda o yolda karşılaşmamıza ramak kala, ben geri dönsem donmak istediğim yere. Ellerim üşüse de o sıcakta sen ellerime hiç bakmazsın gözlerimi hiç görmezsin ben donarım o sıcakta. “Yaz aşkı diye bir şey yoktur çünkü üşümeden aşık olunmaz.” dediğimde bir kez daha, biri de çıkıp “Ama üşümenin de mevsimi olmaz.” deyip beni göt etmediğinde bir kez daha, sen bana cümle kurmadığında bir kez daha sen bana, ben yere baksam, düşünsem, sorsam: “Benim aklım sık sık kaçıyor acaba sana mı saklanıyor?” sen sussan, sen beni kendinde arasan ve sen beni orada bulsan, kaybolurken düşünmesek. Yine de ben sana ~~ölürken~~ yaşarken haber veririm.

2011-06-15T12:35:00.000+03:00

üzerimde sakil duran onca şey arasından hep mutluluk birinci oluyor ya, işte ona hastayım.

İstedik ve bak yollar bile istedik.

2011-04-04T13:50:00.004+03:00

Tanıdığım tek adama.

Senin ellerin tombul, saçların çok ve gözlerin yaşlı.

Gözyaşlarını silelim ama yılları ne yapacağız?

İçim sıkıntıda ve ellerim yüzümü kapatmak için küçük geliyor. Gözlerimi sen kapatır mısın? Böyle “bil bakalım, ben kimim?” diyecek gibi, sonra ben adını bağırırım ve karşılıklı güleriz. Kimseyi güldüremeyiz ama biz bir süre güleriz. Gülmek demişken, mutluluğu gülmekle eş anlamlı sanan insanlar var. Anlatamıyorum. Gülüp geçiyorum ve yine mutluyum sanıyorlar. Bir kez daha anlatamıyorum. Mutluluk taklidini öğretmedin diye sana kızacak değilim. Kolay mutlu olamıyorum diye bana kızacak değilsin. Denedik, olmadı. Bazı cümlelerini düşünüyorum, bazı cümlelerin hep aklımda. Sen de bazen beni düşün ve beni, doğduğu yerde doymaya çalışan insanlar gibi düşün. En güzel düşüncene kodla adımı ve o her aklına geldiğinde beni düşünmüş ol. Yap bunu, benim için; biraz da ileride rahat etmek için. Hani önce giden belli olmaz diye. Yap bunu, bizim için. Denersin, olur. İçi kokulu mum gibi olur. Sonrası anarşizm işte sokaklarda ve rastgele. Aklı karışmış ve dokuz yaşında. Bin yıl olmuş ve aklı karışık. Nasıl olsun, iyi işte. İyi misin sen de havalar gibi? Bu ara da hayat güz, havalar gibi değil. Şimdi kulağımda çok neşeli bir şarkı var ama ben onu dinlemiyorum. Gözüm yanıyor. Yine de onu sana söyleyebilirim. Denerim, olur mu?

Kurbağalara gidelim baba, oranın akustiği çok güzel; hem göle taş da sektiririz. Dokuz saat lazım. Gel, koşalım.

rotasız.

2011-02-04T16:17:00.014+02:00

zülfü livaneli-gözlerin.mp3

“Düşlerin parlayıp söndüğü yerde, buluşmak seninle bir akşamüstü.

Umarsız şarkılar, dudağımda bir yarım ezgi; sığınmak, gözlerine sığınmak bir akşamüstü.

Gözlerin bir çığlık , bir yaralı haykırış; gözlerin bu gece çok uzaktan geçen bir gemi.”

Düşlerim sönük, hiç parlamadan daha. Doğuştan diyebiliriz. Buluşmadık seninle. İstedim ama gelmedin. O akşamüstü, akşamüstlerine inanmaya başladım ben. Çok şarkı dinledim bu ara. Aynı şarkıyı bin kez dinlemek gibi bir çokluktan bahsediyorum. Her defasında gözlerin geldi aklıma. Neyse ki Ankara’da gemi yok. Bu söylenenler sadece şarkılarda olur zaten. Gözden sığınak olmaz ki. İlk bakışta görürler o ~~gözü~~ sığınağı. Göz kapakları güvenlik için değildir. İzin versen denerdim gerçi, beraber saklanırdık belki.

“Bir orman bir gece kar altındayken çocuksu, uçarı koşmak seninle.

Elini avucumda bulup yitirmek, yitirmek; sığınmak, ellerine sığınmak bir gece vakti.

Ellerin bir martı, telaşlı ve ürkek. Ellerin fırtınada çırpınan bir beyaz yelken.”

İnsan isterse uzağa isterse yakına bakardı hani? Hiç öyle olmuyor. Yürürken sadece ayakuçlarıma bakabiliyorum ben, bir yerlerde seni unutmadığımı hatırlarım diye. Ama sen bunu, ‘kafamı kaldırırsam kuşlara çarpabilirim belki’ düşüncesiyle yapıyorum san. Sen hala beni çok üşüyor bil. “Burası çok sıcak!” diye bağırsam duyacak mısın sanki. Eller yaz, kış çok güzel sığınaklardır. Cebine de sokarsın istersen. Çifte güvenlik. O sığınaklara giriş izni zor çıkar ama. Çıktı sanırsın bazen, ama çıkmaz. İşler bazen yolunda gitmez işte. O kadar umulacak şeyin arasında sığınağın yolunu kaybetmeyi umarsın, ellerin bir gece vakti -kendi- cebinde ve yol karlıyken.

“Bir kenti böylece bırakıp gitmek içimde bin kaygı bin bir soruyla.

Bitmemiş bir şarkı, dudağımda bir yarım ezgi.

Sığınmak, şarkılara sığınmak bir ömür boyu.”

yirmi sekiz ocak.

2011-01-29T00:56:00.002+02:00

Babamın doğduğu gün doğmuş olan bir adam tanıdım (yıllar farklı tabii) Bazen öyle olur. Her şey üst üste gelmez ama saçma sapan rastlantılar çarpar. O rastlantılardan birini yaşarken bir diğerini hatırlıyorum. Tadım kaçıyor. Aklım bulanıklaşıyor. Unutmaya çalışmıyorum. İnadına üstüne gidiyorum. Yeneyim falan diye değil. Hep o anda kalayım diye de değil. Niye? Olmayanları biliyorum ama iki şık elemekle milyon tane şıkkı olan soru çözülmüyor işte. Şunu da biliyorum: Hiç pişman olmadım o tarihlere dair. Şunu da şöyle yapsaydım böyle olmazdı demedim. Ya onların günahını çekiyorum ya da mükafatım inanılmaz geç kaldı. Yalan yok. Hafiften Allah belamı vermiş gibi de hissediyorum. Uğraşıyorum, keşke demeye dilim varsın diye. Olmuyor. Neyse ki “iyi ki”lik bir durum da yok aklımda. Öyle olsa bir dakika beklemez yanıt alamayacağım telefon numarasına koşardım. Basardım. Önce yeşil sonra kırmızı. Bomba imhasına benzemez. Ama bazen bir doğum günü başka bir doğum gününü hatırlatır. Çok üşünen bir geceyi hatırlatır. Burası çok sıcak şimdi. Oysa mevsim değişmedi. Duymuyorsun, ne güzel. Yalan söylüyorum.

Yeni yaşın sağlık, mutluluk, güzelli….. ieaağğh sikerler.

2011-01-24T20:53:00.003+02:00

Karar almakla karar vermenin aynı anlamda olması bence biraz ürkütücü. Buna rağmen birkaç karar aldım. Muhtemelen hiçbirini uygulamayacağım. Ama olsun aldım. Videonun kararlarımla hiçbir ilgisi yok. O ölmekle ilgili.

geçmiş zaman.

2011-01-15T15:26:00.007+02:00

Bir adamın çok güzel sesi eşliğinde ellerin kalem tutmaktan sızlarken gözyaşlarının yanlış yerde kaybolması senin suçun değildir.

Aslında senlik bir durum yok. Sadece birini çok sevmeye ihtiyacım vardı. O dar zamanda, beyaz yolda çok üşürken yanımda birinin olmasını istedim. Çok yakınımda. Ne eksik ne fazla, tam olarak bu. Değerli hissettirmem de belki bundan. Hissediyor musun bilmiyorum gerçi. Sesin gelmiyor hiç. Oysa dedim ya öylesine bir tesadüftü. Kötü bir tesadüf; gitme, git, gel ya da dön demeyen.

Dik dur diyemem artık bana, çünkü –bırak dik durmayı- durmayı gerektiren herhangi bir durum yok burada. Mecburiyetin de üst sınırı zorlandığında yatay geçen birkaç saat var. Yere paralel birkaç sırt ağrısı var, daha fazlası değil.

Bazen, bakamadan gördüklerindir aslında gitmeni söyleyen, aklını kafanın içinden kaçmaya zorlayan. Alayım başımı gideyim demekte değil de, kalayım ama ne olur duy beni diye bağırmaktadır isyan. Nasılını, niçinini zorlamadan öylece usulca beklemektir belkileri. Diyorum ya, hiçbirinden daha fazlası değil. Senden daha fazlası değil. İçimde bir koro var şimdi, “sen değilsin ama, yaşananların hepsi benim” diye bağrışan. Orkestra şefi çaresiz.

İçini Dök.

2011-01-04T12:19:00.004+02:00

Kafamı okşamayacak ve gözyaşlarıma dokunmayacak olmasına rağmen,

ağzımı doldurarak adını çağırmak istediğim adama. Sana değil.

Satır sonuna sığmayan son hece kadar yersiz yurtsuzum. Dahil olamadım hayatına. Sıkıştırsaydın keşke biraz harfleri. Çağırsan gelirdim. Güzel bir cümle kurardık belki.Hem başlık da bulurduk, büyük harfli. Söylenenler kötü olmasaydı beklemezdim bir dakika, gelirdim. Artık olmaz. Ölmek ne demek hiç öğrenmek ister miydim. Nefesim içime sinmiyor, aklımda sen olmayınca. Gururu kafaya takacağım ama özlemekten önümü bile göremiyorum ki. Ortalık toz duman. Göndermelerin ağzı burnu kırık. Utanmadan “içini dök” diyor, kulaklığımdaki adam. “Döktük de ne oldu?” diyemiyorum tabii. İstemek ve sevmek ardışıktır. Ama hangisi önce gelir bilemezsin. Öncelik önemli sayılmaz. Yaşamak isteseydin severdin birçok şeyi ya da sevsen isterdin birçok şeyi yaşamak. Ben istedim. Tam sevecektim ki seni, istemediğini söylediler. Belki seviyordur diyemedim tabii. Bir kadına onu istemediğini söylemenin çok yolu vardır ama onu sevmediğini söylemenin yolla hiçbir ilgisi yoktur. Ben o an bir liste yapmaya başladım sana dair. Unutmak kolay olur sandım, her maddenin üstünü çizerim ve biter sandım. Liste önümde ama kalem oynatamıyorum. “Sevmek değil ama sevmek istemek böyle bir şeymiş demek ki.” diyebiliyorum sadece. Bu da bir madde olsaydı bunun da üzerini çizemezdim herhalde. Bir dizide gördüm, adam kadına “Bana yanlış yapmış olman sorun değil, beni yanlış tanıman sorun.” dedi. Sonra da vurdu kadını. Bu cümle benim maddelerimin özeti gibiydi. Ama böyle şeyler sadece filmlerde olur.

Hayatın da tek gerçek tarafı taslakları, telefonunki gibi.

2010-12-28T12:34:00.006+02:00

Adını sayıklayıp durmasaydım, daha güzel olabilirdik.
Adını bu denli aklıma kazımasaydım, seni görebilirdim. 
Kafamda bu kadar uzun süre kalmasan, sana dokunabilirdim. 
Bilemeyeceksin belki hiçbir zaman, ben seni çok güzel sevebilirdim. 

Söyleyemediklerimizde saklı nefessiz kalışlarımız. Evet, biz söylediklerimizle nefes alıyoruz. Belki sadece hayatta kalmak için. Oysa hayatta kalmak bazen hiçbir işe yaramaz.

Benim gerçeğim çok basit cümlelerde, oralarda bulsan keşke beni ama aramıyorsun. Aramayan bulamaz ki -taslaktaki- sevgilim. Biliyorsun, umurunda olmadığım her an Allah bin türlü belamı vermiş oluyor; adil bir sözleşme. Her defasında bana ayıp oluyor ama adil işte.

Çok değil, bir kere benimle ilgili merak duy istedim. Merak eden tek cümle, tek sefer. Yüreğinin bir kıyısına saçma sapan bir şekilde temas edebilirim sandım. Artık farkındayım dünyadaki tek gerçeklik, miad doldurmak. Zamanın geçmesini bekliyorum, seni yok sayma isteğimle haşır neşir. Birazcık geçsin, unutayım falan değil. Bitsin. Bildiğin, tozu bile kalmasın. O zaman iyi olacağım.

Hiçbir şeyin üstesinden gelemiyorum. Hep ruhumu ezen insanlara denk geldim. Bazen ilk bakışta anladım ama kendime anlatamadım, en çok da olamayacak olanları. Bazen de başıma gelen aklıma uğramadı, çünkü en büyük çuvallayışlar en güzel sürprizlerle düşüp kalkıyor. 

Gel desem, ellerime bir kez daha son kez dokunur musun? onlarca yara izine rağmen. Ben bu ihtimali düşünmeden yaşayamıyorum. Yaşar gibi yapıyorum ama gülüp geçmiyorum. Bakakalıyorum. Gözlerin ortalıkta değil. Onlar ortalıkta olmayınca, cümleyi bırak kelime dahi kuramıyorum. Sonra da ağzım bozuluyor. "Neden?" diyorlar. Cevap vermiyorum. 

27.12.2010/01.27.

Bir yere kadar hepimiz bir boka benziyoruz ama ah, o ‘bir yerden sonra’lar yok mu.

2010-12-10T12:55:00.001+02:00

Herkes herkese ilgi gösterebilir, nitelik isteyen bir mevzu yok. 

Hesabını vermeyeceğin bir durumdasın ancak hesap soran yok, e o zaman kaçayım dersen çirkin olursun .

Tabii ki dünyanın en büyük şerefsizlerinden olduğunun farkındayız. 

Güzel konumlandığın kafadan siktir edilme günün gelmiş. 

Konuşmadıkça bir bok olmuyorsun hayatta, müneccim değiliz hiçbirimiz. 

Kombinasyon yaratıp yıkma eylemim muhtemelen bir süre daha devam edecek, gereksizlik adına biraz da.

Belirsiz sevgilerde kocaman kargaşa var. 

Yaptıklarına anlam veremiyor olman, uzaklaşmak istediğinin kanıtıdır ve bu cümlenin gizli öznesi ‘o’dur. 

Mutlu hissettiğin anlar hiçbir şeyin ön izlemesi olamaz. 

Kafana göre yaşaman başkalarının kafasına ya da yaşamına sıçmanı gerektiriyorsa öyle kafanın da yaşamın da amına koyayım.

“Aslında şöyle düşünmüş de böyle davranmış olabilir. İşe bir de o tarafından bak.” lafının Allah belasını vermiyorsa ben verebilirim.

Kafamdan çık.

Her şey farklı olabilirdi aynı olmasın diye bu kadar uğraşmasaydım. 

Beni şimdi öpmeni istiyorum, boka ortak ol diye.

Allah belanı versin.

Hak Etmedim Ben Bu Yürek Çarpıntılarını.

2010-11-18T02:42:00.004+02:00

Bağırır, çağırır, kızar, söversin; yeri gelir nefret edersin ama sonunda “böyle olmasaydı keşke” diye ağlarsın ya, işte o çok fena.

Çaresizlik, nefret ediyorken ve kalbin kırıkken dahi “böyle olmasaydı keşke” diye düşünüyor olmaktır. Çaresiz kaldım ben. Heyecanlanamayacağım kadar çok, çaresiz. Doğru anladıklarımız kadar var ve unutamadıklarımız kadar yokuz hayatta. Çaresiz kalınca ne bir şey anlayabiliyor insan ne de bir şey unutabiliyor.

Midem bulanıyor, içim daralıyor aklımdaki cümlelerinin egosuyla. Yakıştıramıyorum yanlış anlaşılmaları kendime. Oysa niyet her şey demektir bende, önyargıları dahi yıkabilecek güçtedir. Beklemediğin anlarda beklemediğini çok da iddia edemeyeceğin adamların birkaç sözü çok güzel hislerini yok edebiliyor ya, işte o anı kabullenmekten başka bir alternatif yok. Olsa keşke ama yok.

Şimdi ben, miadı dolmuş müzikler dinliyorum; yeni hiçbir şeye tahammül edemediğimden. Ruhum zehirleniyor, o zaman da kendi şarkımı söylüyorum. Hiçbir şey beklemiyorum artık. İnanma ihtimalinin olmadığını bildiğim cümleler kurarken hiçbir şey bekleyemiyorum.

Kemiklerim titriyor, hissetmesem de.

Hamiş: Arabesk başlık.

Hamiş iki: Ne demiş ünlü vokal, "Haklı olan haklı kalsın."

bugün önemli.

2010-11-12T20:59:00.001+02:00

"beni sorma, beni sorma. iyiyim. içerken artık ağlamak gelmiyor içimden. bir ölünün vasiyetine uyarcasına. meyhanelerde susmayı öğrendim. beni sorma, iyiyim. bir kadınla yatabilirim. daha denemedim ama seni seviyorum diyebilirim ve mesudum demesine yanımda birinin tahammül edebilirim. adımı yazmışsa biri, silerim."

başlığa tıklayınca linke gidiliyor ama 'not found' işte.

Korusun Saklasın Seni Allah Tüm Yalanlardan.

2010-10-30T20:40:00.005+03:00

On the radio diye bir şarkı var Jay Jay Johanson diye bir adam söylüyor. Annen bulsun o şarkıyı sana, oturun dinleyin beraberce. Bir süre “loading.. loading..” der, sinirlenmeyin. Sakince dinleyin. Ben onu dinliyorum, senin için birkaç cümle kurmaya çalışırken.

Şanssız bir çocuksun. Küçük yaşta seni terk edip giden iki ablan var. Biri döndü neyse ki ama garantisi yok her an bırakıp gidebilir seni. Hayırsızlar üstelik. Akıllarından ve kalplerinden geçen her şeyi muhatapları biliyor sanıyorlar. Büyümemiş daha bir tanesi, adı küçük abla ya ondandır belki de. Ne diyordum.. şanssızsın evet, senden yirmi küsur yaş olgunluğu bekleyen bir ablan var diğeri öyle beklentiler içinde değil neyse ki. O farkında, o anlayışlı yeterince. Kollarını açar sarılır, başını okşar, öper şlap diye yanağından. Öteki fena, bağırır çağırır. ‘Sana yakışmıyor, çocuk musun sen?’ der sık sık. ‘Evet ya, evet çocuğum ben.’ demezsin sen ona, diyemezsin. Susar kalırsın öyle. O da bilmez, unutur. O şimdi biliyor, hatırlıyor ama. Senden bir sürü şehir uzaktayken bu ara, sana daha çok sarılmadığına lanet ediyor, daha çok öpmediğine, başını okşamadığına, “Seni çok seviyorum iyi ki geldin.” demediğine bol bol. Küçük ablan gibi olma sen bebeğim, olur mu? Çok sev, çok sevil ama esas çok sevdiğini söyle bağırarak sevdiklerine. Benim gibi olma sen melek. Hazır, benim gibi olma demişken aynı oyunu çok kez oynama lütfen, üzerine yapışıyor sonra. Büyüğe sor söylesin, psikopat gibi öğretmencilik oynardık biz. Sen ne olmak istediğini iyi düşün sonra oyna oyunlarını. Pişmanlığını görmeye dayanamam çünkü. Sen hiç pişman olma, pişmanlıklarından ders çıkarma pahasına bile pişman olma. Bu da ancak doğru oyunu oynamaktan geçiyor. Bunu tut aklının bir köşesinde. Soracağım, bilemezsen bozuşuruz ona göre. Bazen kendimi teselli de ediyorum ben. Tabii ki mutlu olayım diye değil, sana yazık olmasın diye ve sana yazık olmadığına emin olayım diye. Tesellim ise anne ve babanın da melek gibi olması. Onlar var diye bize yazık olmuyor. Seviyor, koruyor, kolluyor onlar bizi; hata yapsak bile. Onlara iyi bak, onlar sana iyi bakıyor. Onlar bize çok iyi bakıyor. Sen söyle onlara tamam mı? Ben yapamıyorum sen onlara bağıra çağıra söyle ‘İyi ki varsınız!’ diyor ablam, de. Sarıl onlara, öp sonra. Küçük işte, hala çocuk gibi ağlıyor de ama biz ağlamayacakmışız da de. Unutma tamam mı? Söyle kesin.

***

Tahtımdan ettin sen beni velet! Bendim küçük. ‘Hey ben geldim.’ yaptın, ortancaya çıktı adım. İlk ya da son olamadım bak işte. Tabii ki kızmıyorum sana. Şaşırma, kızgın olmadığım zamanlar da oluyor benim. Hem dur dur bir şey buldum. Ben küçük olayım sen en küçük ol ne dersin? ;) 

Hoş geldin en küçük, 10. yaşına hoş geldin! Hep hoş kal. Küçük seni özlüyor, bil. 

                                                                                                                                           küçük abideşin. 

﻿

Birçok Şeye Dair.

2010-10-28T16:43:00.005+03:00

Bu yazının yazılış amacı bin dokuz yüz seksen yedi yılı ekim ayının yirmi sekizinci gününü kutsamak değil, bu yazının yazılış amacı sensin. Bilirsin ki doğum günlerinden pek haz etmem ama dedim ya amaç o değil, olsa olsa bir vesile.

Kocaman gözlerini açıp hızlı hızlı bir sürü cümle kur, her şeyi bir çırpıda anlat. Ben seni dinlerim uzun uzun. Her şey yolunda gider, hızlı konuşan hızla dinlenir. Sonra başlarım ben de bir sürü cümleyi peş peşe sıralamaya, “karşılıklı monolog” demiş ünlü Türk büyüğümüz ama hayır, ben dinlerim! Sonra “Anlıyorsun işte, çok garip bir türlü istediğim gibi olmuyor.” der, bırakırım öylece cümleleri havada. Teselli senin işin zaten, ben ancak ‘hayat garip’ diyebiliyorum. Örneklemeye bile gücüm yetmiyor çoğu kez.

Tanıştığımız gün itibariyle beş sene en yakınımda olacağın aklımın ucundan geçmezdi. (İtirafsız bir kişi yazısı düşünemiyorum, evet.) Ben ilk seni tanımışım oysa daha İzmir’deyken, o da çok garipti bence. Çok üzerinde durmadık sanki bu konunun ama zaman zaman düşününce “vay be işe bak.” diyorum ben. ‘İyi ki’ diyorum sonra bol bol, o gün iyi ki var hayatımda. Beş senenin acı-tatlı falan geçmesi de değil hadise. Benim kahrımı çekip derdimden en çok anlayan insanın sen oluşuyla alakalı her şey. Şartların o şekilde gelişmesi durumu değil hiç. Farklı şartlar altında birkaç deney yapsam sonuç değişmezdi bundan eminim, adımdan daha çok. İşte, bu anlayışın karşılıklı olmasını yani seni en çok anlayan insan olmayı diliyorum. Acı çektiğini belli etmeyen bir insanın gözünde zor edinilebilecek bir mevki, farkındayım ama istiyorum. Seni en çok ben anlayayım istiyorum. Akrepler kıskanç oluyor diye diye beni de kıskanç yaptı bu astrologlar. İşte, ben o vasfı seninle değerlendirmek istiyorum. Belli oluyor değil mi? En çok beni sev diyorum.

Olur da bir gün Londra’da köfte ekmek yemem icap ederse yanımdaki kişi sen ol istiyorum. İki bin elli yılının yirmi sekiz ekiminde yaşıyor olursak bu yazıyı okuduktan sonra seni aramayı düşünüyorum.

Ben hayattayken sen hep hayatımda ol istiyorum.

Çok açık değil mi? Sana bayılıyorum.

                                                                                                                                        gül cini’n.

Kafalı çağrışım serbes dediler, geldik.

2010-10-20T16:09:00.004+03:00

Akıl başta ya da sonda değilmiş. Kırmızı planktonun da başı var, sonu yok ama. Kafası var. Baştaki kafası kırmızı, sonda kafası yok. Atın da kafası var, başında. Kırmızı değil ama onunki. Kımız var bir de o kafası olabilecek bir şey değil sanırım. Kızımızın da başı var. Ağzı, burnu, gözü, kulağı da var. Kafası kocaman değil ama bunların hepsi sığıyor. Hatta kolları bile kafasında. Kızımız ucube. Ucubelerin kolları kafalarından çıkarmış, bir filmde görmüştüm. Ulufe alan yeniçerilerin arsızlık yapmasını anlamıyorum. Anarşist bir ruhun para menşeili işlerde ziyan olmasını ise ziyadesiyle ahlaksız buluyorum. Oysa anarşist kafası en güzel kafalardan, kırmızı ya da mor olmasının bir önemi yok. Benim kafam siyah mesela, içi de dışı da öyle ama  bu kırmızı kafalı planktonlarla anlaşamayacağım anlamına gelmiyor. Onların kafasının içi de mavi, böyle bulut mavisi. Planktonlar platonik olunca ölüyormuş, o yüzden biraz asosyaller ama anladılar bana karşılıksız aşk besleyemeyeceklerini. Zor durumda bırakmam sizi dedim, hemen bir kayısı aromalı çay demlediler. Suyun tuzu kayısı tadını bastıramadığı için midem bulandı ama çaktırmadım. Üzülünce mavi kafalı kısımları siyaha dönüyor çünkü. İki siyah kafa bir araya gelince olabilecekleri tahmin etmekse hiç zor değil. Turşulardan bahsettim ben de hemen onlara. Kayısı turşusu hediye edeceğim yakında, çok merak ettiler. Biri bir zamanlar karpuz turşusu görmüş, ona ondan yola çıkabileceğini söyledim. Nasıl olsa bütün turşular aynı. Neşeden de bahsedecektim, öyle bir şeyi daha önce hiç duymadıklarını söyledikleri için sustum. Bir gün film izleyelim dedim, olur dediler. En kocaman kafalıya baktım, gözü açılmıyordu. Film lafını duyunca hep böyle olurmuş. Zamanın birinde bir film izlemiş oradan kalan bir alışkanlık ya da tik gibi bir şeymiş. O filmin ’eyes wide shut’ olabileceğini düşündüm, panzehirliğe de ‘open your eyes'ı layık gördüm. Bilekleri olsa ya da rüya görebilseler keşke diye düşündüm ama olsun kafaları içten dışa mavi-kırmızı bu bile yeter onları öpmek için. Plankton öpmek çok eğlenceli bir şey.

2010-10-13T15:16:00.007+03:00

Kanına giren zehirle alakası yok. 

…

Hayır, ben yapmadım!

Bu kadar zaman geçmeseydi kurtulabilirdik.

‘Bırak artık’ dediğimi duyabiliyor musun? 

Evet, oradasın seni net bir şekilde görebiliyorum. Canımı falan acıtmıyorsun ama bırak artık! Duymak istediklerin bunlar değil biliyorum ama sadece duymak istediklerinle yaşayamazsın. Güzel şeyler duymaya alışkın olman benim suçum değil, ayrıca bu kötüleri duymaman gerektiği anlamına gelmiyor.

Beni hissedebiliyor musun? 

Kahve içerken bile üşüyorum. En çok hangisi acıtıyor kapıyı kapatırken, bilmeni istemiyorum. Yok olup gitmeme seyirci kalman yokluğun sadece benimle ilgili olduğunu bilmeme yetiyor. Seninle ilgili olmadığımı anlamam bana birçok şeyi anlatıyor. Anlamadıklarımı sana soramıyorum. Kapıyı kapatırken sana bakamıyorum.

Bir şeyler çalıyor, duyabiliyor musun?

Çalanları dinleme! Beni duy ama beni düşünme çünkü kafandan çıkmadığım sürece kafamdan çıkmıyorsun ve ben kafamda kalmanı istemiyorum. Binlerce tortu arasında seni bulmakta zorluk çekiyorum gün yüzüne çıktığında ise aklımı yitirecek gibi oluyorum. Söylemiştim bin kere, bu acının sorumlusu olmayı kabul etmiyorum. 

Beni anlayabiliyor musun?

Çözümsüz bakışlarını görmekten hoşlanmıyorum. Yolunu gözlemediğim günlerde seni aldatmış hissetmiyorum. Adını hiç anmıyorum. Dön demeni isteyecek gibi olduğumda bağırarak şarkı söylüyorum. Beni duyabiliyor musun? Seni unuturken acı çekiyorum.

Bir Gün Yine Ölüyoruz.

2010-09-11T13:02:00.007+03:00

Mevsim kasımı kapsıyor.
Ölmemek olmaz.

       ‘Ne yapar, ne ederiz?’ sorularının akıllarda cevaplandığı günlerden biri ortalanmak üzere. Sene belli değil. ‘Acts of man’ çalıyor. Sen varsın. Ben varım. Biz yokuz. Ortalık sükûnet dolu.

Çok fazla ayırtındayız olacakların. Suskunluk gizli bir anlaşma gibi. Söylenecek tek bir harf yok. Çok konuşmuş da tüketilmiş gibi, ama değil. Ardışık davranışların en büyüğünü sen buldun: Geri dönemeyeceğini bile bile gitmek. Ben daha ilk öptüğün yerdeyim. Sorulan ikisinin toplamıymış. Sen gidince ben yanlış şıkkı işaretlerim. Son yanlışımı sayende yapmam ilk doğrumun sen oluşuyla ilgili ve seninle ilgili hiçbir yanlış o doğruyu yok etmeye yetmiyor. Niteliğe bakılıyor buralarda. Tek bir doğru onca yanlışı silemiyor ama silinmiyor da işte.

Parantezlere konulacak işaretler mutsuz ediyor. Ben virgül sevmiyorum nokta da senin ellerinde. Nokta güzelken üç noktanın berbat olması da yine nicelik işlevsizliğinden. Soru işareti seçeneklerde dahi yok. Ünlemlerden önce hep senin adın geliyor. ‘Bu soru boş bırakılmayı hak ediyor.’ diyorum ve sen sadece son parantezi sahipleniyorsun. Bakıyorum, çok sevdiğimiz nokta hala senin ellerinde.

       ‘Ne yapar, ne ederiz?’ sorularının akıllarda cevaplandığı günlerden biri bitmek üzere. Sene belli değil. ‘Acts of man’ çalıyor. 
Sen yoksun. Ben yokum. Biz yokuz. Ortalık da yok.

İçim karanlık gün bitiminde, sen gidiyorsun ve ben Rus ruletine oturuyorum tek başıma. Ardından bir hikaye başlıyor aklımda.

Bir gün yine ölüyoruz

...

..

.

Bilindik ve Birikmiş Birkaç Sayıklama.

2010-09-07T06:20:00.009+03:00

*İşbu satırların metropolis-gel gör beni eşliğinde okunması şiddetle tavsiye edilir içerikte ondan birkaç satır bulmak da kuvvetle muhtemeldir.

(başlığı yeni sekmede açarsak belki biz de metropolis dinleyebiliriz.)

Dar bu yol gidilmiyor, bastığım yer bir var bir yok. 
Gel de gör zehir bu yol kaç milattır anlayan yok.

Gecenin ikisi, in cin top oynuyor ve sanırım bunu karşıdaki inşaatta yapıyorlar. Düzenli olarak bir nesnenin yerde yuvarlanma sesine tanık oluyorum. Cam açık, perde çekili ve o perdeyi kaldırıp camı kapatmaya acayip tırsıyorum. Her an biri el sallayabilir içeri doğru, aklım çıkmak üzere. Ama yatağa gitmeye ayağım varmıyor. Bunların hepsi - in ve cine rağmen- işin maddesel tarafıydı ruh halime şimdi gelebiliyorum. Çok saçma bir ruh hali içinde değilim aslında. Vahim bir durum falan da yok, sadece ve yine bir adaptasyon hadisesi. Ne olurdu ne olmazdı muhakemesini ‘olmaz’ın kazanması. ‘Ne’ kayboldu, önümüzdeki günlerde bulacağım onu. Sayemde belki ama tek başıma değil. Normal şartlar altında kalmayı beceremediğimden oluyor bunlar ya da habitat meselesi bilmiyorum.

Tepemde cellât zaman elim kolum bağlı.
Koparsa kopsun başım zaten yerde aklım.

Soru aynı: “Neden böyle oldu ki?” Hayatta nefret ettiğim sınırlı cümlelerden biri. Evet, ben öyle olur olmaz nefret etmiyorum. Kimseyle ilgili de nefret etmiyorum, etsem ne süper olur oysa. Ama yok, fazlasıyla sevgi ve nezaket doluyum bu aralar. O yüzden nerede mutsuzluk verici, can sıkıcı, yanlış giden bir şey varsa hemen sahipleniveriyorum. Bir nevi hata sizde değil bende psikozu.

Sesin nostaljiyle alakası hala var. Lise gibi adamlar dinliyorum mesela. Lisede dinlemek gibi bir şey değil, bariz hatırlatıcılar. Bazıları da var ki direkt dinlenilen zamana götürüyor işte o çok fena, aynı anda bu ikisini yapanlar da var onların da hedefi çok tehlikeli: Mutsuzluktan ölüm. Bazen gidilen yerleri, içilen şeyleri, konuşulan lafları falan iyi seçmek gerekiyor. Sonra hiç kullanılamama tehlikeleri var çünkü. Ziyan ettim ben birkaç tanesini. Gidesim, içesim, konuşasım gelmez daha da. En azından bir süre. Evet evet, bir süre.

Bak şimdi her şey talan, ömür yalan dolan.

Konuşulacak çok şey varken susmayı tercih ettim. En kötü ya da en iyi olamadım işte bu yüzden. Yine ortalama kaldım ve ne yazık ki ortalamadan geçilmiyor buralarda. Hep derece yapmak, hep en güzeli olmak lazım. Kötü ya da kötü olması gerektiği halde nasıl olduğu çok da bilinmeyen günlerin sonunda lunaparka gitmeli insan, diye düşünüyorum. Eğlenmek için, bağırmak için, küfretmek için. 

Mühim olan ruhun üst katlara tahammülü, yerçekimi ise gayet ayarında.

menşeinde rererö var.

2010-08-24T04:45:00.002+03:00

1-2 yıl çok saçma bir laf. Şimdi, bir yıl ile iki yıl arasında çok büyük fark var. Bu durumda birkaç yıl lafı daha mı saçma bilmiyorum ama ‘bir iki yıl öncesiydi’ diye başlayan bir cümleye hiç itimat etmem, ondan eminim. 1-2 dediğin şey en fazla gündür, olsa olsa gündür yani, ay da olmaz bak. 30 gün mü? 60 gün mü? İyi düşün! Çok farklı aralıklara götürüyor adamı. 

İşte 365 gün mü yoksa 730 gü…. .Off saçma gibi işte, bilmiyorum. Çok canım sıkılıyor bir de bu aralar.

2010-08-09T12:20:00.001+03:00

Bavullar var ortalıkta, 

Özlem çekmekle ilgili birkaç cümle var aklımda,

daha çoğu ise kalbimde.

Yan odada da olsam düşünürdüm aynı şeyleri ama yazmazdım bir yere herhalde. Şimdi orada değilim diye şimdi burada değilsin diye kuruluyorsa da birkaç cümle uzaklıkla ilgili bağımızdan değil sadece. Biliyorsun ki sarılıp öpmeden de sevgi seli yaratabilmek gibi özelliklerimiz var bizim.

Bavullar demiştim ortada kaldılar yine. Hep kedi işte dağıtıp dağıtıp öylece bırakıyor. Adaptasyona soru sorulmaz ama annecik. Kalk git buradan denilmeyeceği gibi o bavulu düzelt artık da dememeli kediciğe o da düşünüyor ki özlemeye dair bir şeyler. Seninki birkaç bin kat daha zor farkındayım. İnsanın hem annesini hem kızını aynı anda özlemesi kısaca kızını son derece iyi anlaması demek oluyor. Özlemek bize aitse kavuşmak da bizim. Sensiz geçen her dakika birbirimizsiz kaldığımızın laneti olacak ama hayat bunların mümkün olduğunca geç olacağını ümit etmekle güzel.

Hüzünlü şarkılar dinleyip hüzünlenmenin miadı olsa bu durum çok işimize gelirdi. Yaşla alakası yok, romantik insanlarız işte. İlk kez binilen otobüste son durakta inecek olmanın verdiği güven gibi senin düşündüklerini tahmin etmek. Ama hayatta o kadar kendinden emin o kadar kararlı ve o kadar rahat olamadım ben anne. Her zamanki duraklarda inmeyi beceremediğim bile oluyor sırf tereddütten. Bilmediğin birkaç şeyi bildirmek isterdim ama kendimden emin, kararlı ve rahat olamadım işte yine, bildiklerinden bahsetmek daha keyifli hem. Bilinmedikçe arayış içinde sanılmak pis bir düşünce, sen öyle düşünme. Arayıp sormuyorum hiçbir şeyi. Pek çok konuda kafası karışık gözükmem tamamen adaptasyonlar hasebiyle, onlar da sıradanlaştıkça her şey daha bir açık ve duru olacak zaten. Senin ve kedin olmakla da ilgisi olabilir tüm bunların, kedi sevmeyip kedin olmaktan mutlu olmam falan sadece insanın annesine nazlanmasını meşru görmemle ilgili hep. O meşruiyeti kazandığın günün kutlu olmasını diliyorum annecik. Somut bir istek olamıyor ama hep yanımda olmanı diliyorum.

Romantik insanlarız. Unutulmayalım.

Sis.

2010-08-03T12:56:00.001+03:00

Düşlerimiz yarım kalmasın diyeydi attığımız birkaç adım. Tek amaç onlar değildi, belki de subcentraldi işte her biri. Çok önemsemeden ya da çok önemsediğini çaktırmadan ama bir nevi yaşam kaynağı, var olma sebebi. Onların hiçbirine zeval gelmesin.

Bugün burada müzik var ve ekstradan insan sesi ortalık. Sen, ben, biz, siz, o yok hep onlar olmuş ortalık. Tanımadığımız sesler ve yüzler dolmuş. Biz yokuz ya da hep uzak uzak varız. Düşününce çok anlamsız geliyor bu kadar uzakta olmak bazen de yakın olup uzakta durmak. Düşünmeyince ya da bazı zamanlar hayattayım. Hala. Dramatik laflar değil bunlar. Çok da değiller belki. Bazı zaman akla gelenler işte üstünde kafa yordukça göze batanlar.

Düşlerimiz yarım kaldıkça inatlaştığımız birkaç şey hakkında olacaktı bu satırlar. Denemeye değer her zaman. Seninle ilgili olan şeyler benimle ilgili demektir ve sen benim birçok şeyimsindir. Sahiplenmenin ve daha çok varlığını hissetmeye duyulan ihtiyacın tam olarak yeri ve de zamanı. Zaman hep aynı, mekanları ise bir araya getirebilene aşk olsun. Hiçbir yılın bu vakitlerinde ayrı olduğumuzu hatırlamıyorum. Ben seni hiç unutmuyorum. Bu ‘gün’ seninle ilgili ama ben pek belli edemesem de benim bütün günlerim seninle ilgili. Aynı kana 15 ay arayla sahip olmakla ilgili.

Çok olmadık biz hayatta hiçbir konuda. Bu yer yer güzel bir şey biliyoruz ikimiz de. Sorun çıkarmadık mesela öyle aman aman. Hayatla ilgili maddesel tiplerdik, hatalarımız da öyleydi. Görürdük kaybetmesini de bilirdik. Nostaljide ahh gidi günler temasını bağırtmayı sevmiyorum o yüzden ‘sabah kalktım, turuncu kalem aldım, çok mutluyum, annemi babamı seviyorum.’ şeklinde cümleler kurduğumuz kokulu sayfalı,kızlı günlüklerimiz yeterli birçok ‘ne yapardık ne ederdik hey gidiydi günler ah!’ tandansı için. (Hani çatalla açardık kilitlerini, duruyor onlar hala. Benimki yatağımın başında, okuma ama yine de ;) Ha bir de şunu söylemeliyim altı-yedi yaşından beri bulamadığımız ofis artık lazım. Sektör ayrıntı ama bize ofis lazım ve belki de bu iş hayatlarımıza dair tek gerçeğimiz. Gelicem ben tamam mı? sezon sezon dizi ve uyku yastığı geceleri serileri hep olacak, hayatta olduğumuz sürelerce. 

1 ağustos mutlu olsun sana ve bugün aklından seni geçiren herkese. Hayat sadece ama sadece içimizden gelenlere göre olsun ve o içimizden gelenler mevcut paralelliğini çok çok aşmasın . 

Az kaldı sis.

Birçok şeye, çok az. 

Turşucun.

her şey sadece sıradan, ötesi ya da berisi olmadığı gibi hem de.

2010-07-01T13:48:00.011+03:00

'tabi'lerin olmadığı her yere bir 'oysa' hediye ediyorum.

gönlümden kopuyor, lütfen. 

farkındayım oysa 'oysa' çok zavallı bir kelime ama hediyenin zavallısı olmaz işte. 

belki duvar denilse yine hüzünlenebiliim bilemiyorum ama 'oysa'nın hüzünle bir ilişkisi var. 

yapılamamışlıkla ve yaşanacak yıllarla ilgisi var.

zamanı geri alarak şekillendirilmek istenen eylemlerin hepsi keşke'nin değil,

'oysa'nın da hakkı var!

2010-07-01T13:45:00.007+03:00

Önemli olan geçen zaman değil, yaşananlarmış. Ben bazı zamanlar Sezen Aksu dinliyorsam bir bildiğim vardı(r). Bazı zamanlar küfrediyorsam kendime, sana, olmayan bize; bir bildiğim vardı(r). Ben, seni sevdiğimi dünyalara bildirmek üzereydim, vazgeçtim. Olsa olsa iki sebebi olur böylesi bir kararın. Tabii ki güzel olanı seçtim. Seni kendime falan saklamadım. Seni sevme fikrinden vazgeçtim, eylemi hakkında bir fikrim yok. Göndermelerin ağzı burnu kırık tabii şimdilerde. Umut hakim, nabız normal.

Önemli olan kişiler değil, yaşananlarmış. Yaşattıkların nereye dahil o zaman? İronik. İyi ki yaşamış ve anlamışımcı insanlardanım ben de artık. Oley bana diyerek dolaşıyorum ortalıkta. Göz görmeyince gönüle de bir bok olduğu yokmuş ayrıca. Gördükçe işe yarar belki. Hepsi mümkün. Bu arada ismine dair sözcük oyunu yapamadan vazgeçmek üzüyor en çok beni. Ah Cohen'in kulakları.

.

2010-06-30T23:09:00.003+03:00

n'aber?

2010-06-22T12:46:00.012+03:00

ben ruhiye, iyi değilim.

birinci tekil iyelikler hep kayıp bebek. '-ımlar', '-imler' hep yok olmuş. sahiplenmeler ölmüş, sahiplenmeler beklemede. arafta mı bu sahiplenmeler? 

bana da beklemem ben hep giderim. sana da gelmem, dedim ya ben hep giderim. mevzu gelmekse mutlak bir gitmek var ya hani. sana gelmem benden giderim gibi.(oo yes) ama bunların sahibi de ben değilim. dedim ya kayıp işte. gidemem ben öyle hiçbir yerden kolay kolay. 

ben sıklıkla söylüyorum ki her şey boş verilmek için, birkaç kişi hariç. onlarla ilgili olanlarsa üzüntü. üzüntü de bende çok joker bir kavram. hemencecik oluyor, hemencecik geçmiyor. 

cümle kurmak istiyorum sabahlara kadar. hiç kimse hakkında bir ikinci kez düşünmek istemiyorum. aklıma hala sen geliyorsun. ama aklımda olman normal sanırım çünkü seni sevmek ciddi bir iş. bir film izledim aşklı falan, başroldeki adam sürekli ağlıyordu. o adam sen ol istedim. kız çok zavallıydı. istekle alakası yok zaten benim gibiydi. hiçbir şey üstelik/rağmen/keza falan değil, her şey eşit seviyede. 

adım atsan mutluluktan delirirdim 
ama aklım aşırı başımda. 

hoşça kal adaptasyonların en güzeli.

29.03 gibi.

2010-06-17T19:34:00.001+03:00

Kimin ne düşündüğü ile ilgili durumlardaki merak gibi.

N'olursa olsun olanlar gibi.

Her çıktığı yolculukta can yakan insanlar gibi.

“Hiç gelmeseydin keşke” lafındaki çaresizlik gibi.

Her şarkı sözünü kendine mal etme çabası gibi

Cidden kendini bulduğun birkaç satır gibi.

His gibi.

Tamamlanmamış birkaç söz gibi.

İçinde patlayan hayat gibi.

Aklını kaçırmadan hayatta kalma çaban gibi.

Sırf bir insanı üzmek için hiçbir eziyetten kaçmamak gibi.

Aynılığın nefreti farklılığın daha büyük nefreti gibi.

Parçacığın da bütünün de sadece var olmakla kalması gibi.

Cem Adrian dinlemek gibi.

Gürültülü ve boş muhabbetli ortamda bağırarak ağlamak istemek gibi.

Düşünceli olduğunu sanıp bir boktan anlamayan insanları görüp kendini sevmek gibi.

Günden güne beni yok sayman gibi.

Olsa olsa ve ya en fazla sen gibi.

İki Kere İki Hiç Bu Kadar Dört Etmedi.

2010-06-17T17:21:00.005+03:00

Kimsenin kimseyi hatırladığı ya da unuttuğu yok galiba. Adını anmaya anmaya unutulan insanlardan olmanı istemedim ben oysa. Adını ana ana içimden çıkamamanı da istemedim. Ben ne istediğimi çok iyi bildim ama kafası karışık gibi görünmekle süper örttüm üstümü. Açık sözlülük gibi bir şey değil bu, öyle olmak kadar rahatsızlık verici ama öyle bir şey değil. Ne yaptımsa kendimeydi hepsi. “Sana bir şey olmaz.” demiştim, olmadı. Olmayacak da. Her klişe hissiyat “olsa keşke” dedirtiyor. Yok öyle, mutlu ol yeter kalıpları. Neden yetsin ki? Yetmez! Hatta mutlu olmazsan yeter birçok şey. 

Sen bunları yapmıyorsun değil mi? “Niye böyle oldu?” sorusu da bana aitti zaten. Hep bana ait o sormalar, sorgulamalar falan. Çabuk atlatılamayan her şey benim. Atlattığım gün dönüp “vay anasını!” diyeceğim her saniye, her cümle, her duruş, her dokunuş, her hatırlayış, her akla geliş benim. 

Birçoğu benim ya, en lüzumlusu kayıp: Unutmak. Unuttuğuna en çok emin olmak. Hiç bu kadar unutmadım ki ben diyebilmek. En güzeli hiç en güzelini istememek olsa da insan ister ya öylesini. Benimki de bu işte: Seni unutmak en güzeli üstelik her şeyin en güzeli.

Kovalayarak yakalayamayacağıma inandıklarımın yolunu kesmeyi planladım ben ama kestirme yol yoktu hiç. Umursamaz insan olma çabası gibi vazgeçilmez ve erişilmezdi hissettiklerim o lanet kelimeyi ararken. Ama ne yeni bir yol bulabildim ne yoluma devam edebildim. Kaybolduğum falan yok, ortalardayım. Gelişigüzel girip çıkıyorum ara sokaklara. Ben vakit kaybediyorum sen arayı açıyorsun. Daha mı ulaşılmaz oluyorsun yoksa daha mı unutulur orada da bocalıyorum. Yine sayende oluyor birkaç şey. Hiç haberin yok ama katkından geçilmiyor sağ, sol, ortalık.

Ben izin verdim tabi ki tüm bunlara, kötü hissedişlere. Ama dinamit denen çok süper bir şey var insanın içinde, kendin ateşliyorsun falan, gaza gelip yapıyorsun ama geçmiyor da hemen güzelliği.

O yüzden şimdilik sana bile lanet olmasın bence.

Evet, Sezyum: "Mutlu olmaktan başka yapacak bir şey yok. Yani var ama, yok."

2010-04-19T01:38:00.006+03:00

Ben hala bomboş işler peşindeyim adına iş bile denemeyecek boşlukta hem de. Yazacak söyleyecek onca şeye susup birkaç parmak hareketiyle ulaşılan mutsuzluk kaynaklarına bakınmaya boş vermeme peşindeyim. "taa ki bir yerlerde .." kısmı var ama işin.

Ortalama falan değilmiş acıları insanların. Vazgeçtim, toptan reddediyorum. Eşikleri kat be kat aşan acılar varmış hayatta ben salağım, ben aptalım. Hep bizde en kötüsü demiyelim sanmayalım diye safça yaklaşmışım olaya. Özür diliyorum acısı ortalamanın üzerinde olan herkesten. Bu acıyı gösterebilen herkesten.

Rica etsem beni rüyanda görür müsün?

2010-02-15T03:33:00.005+02:00

Tanışalı iki üç aydan fazla olmasa da dinlediğim ilk andan itibaren Triumphant hayatımın fon müziğidir.

Going to a town iki üç senedir hayatımın yol müziğidir. Yolun mutlak vazgeçilmezidir. Kafamda çalmaya başlamıştır bile.

Trouble’ın introsu hayatımın son müziğidir cenaze marşım falandır.

Ha bir de rüyamda müzik dinlemek istiyorum o zaman da düş müziği edinmiş olacağım bir tane. Ama öncesinde rica etsem beni rüyanda görür müsün? Hissediyorum müzikli bir rüya olacak ve ben düş müziğiyle başkasının rüyasında tanışmak istiyorum, tamamiyle adaptasyon derdimi minimuma çekmek için ve söz düş müziğini çalmayacağım. Belki ya da en fazla kıskanırım. Bir miktar çabalarım. Umudumu kesince de kulaklık kablolarına dolanarak uyumaya devam eder, avunurum.

.

ne idüğü az belirli kotarılamayan bir-iki hissiyat.

2010-02-07T19:26:00.005+02:00

Şimdi sen kalkıp gidiyorsun ya, gitme.

Gözlerinle ilgili bir ayrıntı ise henüz yok, benim gözlerle aram yok ondan belki de. Bakamıyorum bile doğru dürüst,kaçırıveriyorum derhal, kırpıştırıp kaynatıveriyorum mevzubahis her ne ise, ustaymış gibi aslında feci amatör bir şekilde. Ben birkaç şey biliyorum. Mesela varlığına alışılamayan bir şeyin yokluğuna alışamamak nasıl bir duygudur en ufak bir fikrim var. Ama hepsi o kadar işte ufacık,tek atımlık, saniyelik bir hissin, aynen o şekilde olan düşüncesi. Anlık ya işte, kadrajdan çıkarken düşünecek vakit olmadı hiç, oysa belki yine severdik.

Bir de gözlerimle mi bilinçaltıma ötelediklerimle mi alakalı yoksa bir ortak yapım mı pek emin olmasam da rüya görmeyle ilgili sıkıntılarım var. Hayır işin bilimsel yanıyla gram ilgilenmek istemiyorum, kendi çabamla düzelecek hali yok ya. Ama çoğu zaman yanlış görüyorum bana kalırsa, karakteri tutursam kurgu hata veriyor, kurgu şahane desem esas adam firarda. İçli bir insanım galiba çok vahim. ’Sana karşı duygularım var’ cümlesini kurabilecek bayağılıkta bir içsellikten bahsediyorum. Ama günü gelince bu cümleyi kurcam yahu ben, çok karar verdim şu an, net üstelik. Kotarılmış hisli versiyonumdan bir el sallarım artık o gün, süper bakan gözlerimle.

Şarkısal~başlarken, devam ederken, biterken bambaşka şeyler çalıyordu ama gönül hep ‘konuşma balonları’ istedi hep.

bir mektup vardı anne, sevmiştin sen onu.

2010-02-03T23:18:00.008+02:00

Annenizin tek derdinizin hangi filmi izleyeceğiniz olduğunu sanması kötü bir şey. Tek derdinizin bu olmaması daha kötü bir şey. Tek derdinizin bu olmadığını annenize gösteremiyor olmanız en kötü şey. Tüm çoğulluklar tekildi bu birkaç satırda ben genelledim, öyledir diye düşündüm tek sebebi de bu, bir şey bildiğimden değil yani.

Oysa annecim benim derdim bol, anlıyorsundur aslında ama konuşmuyoruz pek artık önceden bol zırlardım dizinin dibinde şimdi uzak olduk biraz, istemdışı, sonra da dönüp anne ya böyle böyle oldu ben çok üzüldüm diyemedim, seni üzüp üzmemek miydi mevzu emin değilim yani sen çözüm önerirdin iyi kötü, eski yeni ama ben acizim işte sorun bu.

Herkesin derdi ortalama bana kalırsa, kimseninki bir diğerininkine göre çok ya da az değil hepsi aynı da değil ama ortalama, öldürmedikleri sürece tabii ki. Herkesin kendini çok dertli, bahtsız bedevi vs görmesi de bu yüzden, bunu kabul edememekten. Yani dert kelimesinin içini dolu kabul ediyorum, ne izleyeceğim gibi bi derde yer yok tabi ki bu ortalama tanımında. Tabii sen de haklısın lafı gibi bi yerde herkes kendi açısından baktığından böyle bi başkası ya ‘ne var ki yahu bunda’ ya da ‘evet çok kötü ya:(’ der, bence ‘ortalama seninki de işte’ desin ve yürüsün. Hak ya da akıl vermek de komik bi olgu bu yüzen, herkesin aklı da kendine çünkü. Anlamam ben senin derdini ki anca anlamaya çalışırım en iyi ihtimalle de anladığımı zannederim ama empati vs de bi yere kadar, zorlar beni, birkaç cümle kurarım önemserim de çoğu kez ama sonra yine onun derdidir, klasikadır ama bi yerden sonra herkesin yalnız olmasıyla eş anlamlıdır işte bu hal.

O yüzden sen yine benim tek derdimi hangi film izleyeceğim derdi olarak görmeye devam et anne, hatta gel beraber dertlenelim, derdimiz imdb listelerini aşsın, dertten keyif almaya bile başlarız böylelikle.

Nete gir anne, oku bunları.

Birileri Beni Uyarana Kadar Harika Ağır Adımlar Atacağım.

2010-01-30T20:33:00.005+02:00

Şunu severim bundan tiksinirim temalı yazılarla bi yere varılmaz farkındayım. Ama bi yere varma niyetinde değilim o kurtarıyor işte, ha yan cebim zaten her daim açık o ayrı. Kendime bir defter almam lazım bunu anımsadım bilgisayar sıkıcı, teknoloji samimiyetsiz bir şey ama her şey aynı zamanda. Samimiyet sadece insani bir şey başka da bir şey değil zaten. İnsani ve samimi telaffuzları da az buçuk benziyor bir işime yaramasa da öyle işte.

İnsanlar illa ki kategorizeleştirilicekse ben rahat-rahatsız-rahat olmayan olarak 3’e ayırmak istiyorum Homo sapiens türünü. Şöyle ki; rahattan kasıt cool’luk, rahatsızlıktan kasıt üşütüklük, rahat ol(a)mayandan kasıt da amiyane haliyle eziklik. Ben kimi zaman ‘çok’ rahat olamayan hissediyorum,hayır eziğim diyemem egoları olan bir varlığım ben ve yerlerde olmasına katlanamıyorum! 

Rahatça söyleyebilirim ki rahatsız hissettiğim pek olmuyor öyle çılgın /marginal vs olmamamdan kaynaklı hatta gayet aklı başında geliyorum kendime çoğu zaman. Rahat olma kısmım da şöyle ki; hep düşümde hep! Zaman zaman olmuyorum da değil hani ama hayatımı üzerine kurup kat çıkmayı başardığım an egom da o katların en tepesinde bi yerlerde olacak ve eminim ki bu fazlasıyla işime gelecek.

(şu an rahat lafını Türkçesiz bi tipe anlatmanın ne kadar zor olabileceğini düşündüm,çok fena) 

'o da insan' mottosu rahat insanlara ait bence. ”abi ne kasıcam o da insanki sonuçta” gibi bayağı bi söyleme vurursam işi,rahat olmaktan her an vazgeçebilirim. Bu konuyu düşünmeye devam edicem ta ki rahat olabilene kadar o gün gelince buraya not falan düşmem rahat adam yapar mı hiç öyle şeyler, rahatlık küstahlığı, küçük dağlar benimcilği falan da kapsıyor hem dağ falan neden olmasın yani güzel şeyler bunlar diyerek boktan bi durumu övmeye çalıştım neyse abi her işin kendine göre zorluğu var sonuçta.(sığ insan no:18) 

“sonuçta” çok boktan laf ve ben ikidir kullanıyorum tiksindim bi kendimden, sığlığa giden yolda bulunmaz cevher ama orası kesin.

Bi ara basit yaşamaya takmıştım anlaşılamadan silindi gitti tezim, şimdi de rahatlığı deniyorum hayırlara vesile olsun bakalım.

ben ve diğer insanlar hakkında gözlem.

2010-01-30T19:12:00.003+02:00

Boğazlı kazak üzerine kapşonlu sweat giyen insanlardan iki bin onda da çekinmeye devam edeceğim iki bin ona dair kurabileceğim tek cümle de bu. Yakışmıyor korkunç gözüküyor ciddi ciddi çekiniyorum ben ki böyle bir şey yaparsam o gün kötü bir gündür.

Amie dinlemenin yaşı ve yılı olmaz bunu da çok şiddetle iddia etmekteyim. Dinleyip de hüzün yapmayan insanla ilişkimi baya zayıflatabilirim, Amie sevmeyen insan erkektir bu arada yani beğenmese beğenmese anca bir erkek beğenmez.

Koku ve sesin nostaljiyle bir alakası olduğunu düşünmeyen insan da kalmamıştır herhalde ya da var mıdır ki şu saniye vay anasına bu ses bu koku diyen biri? Tadın nostaljik bir yanı yok ama, bu tat ah bu tat diyeni canlandıramadım ben mesela. 

‘Aslında’daki ‘-da’yı da ayırmalıyız diye düşünüyorum bazı zaman. Çok bir ayrılmaya müsait vurgu olsun şekil olsun. Ben zaten ‘-de’yi birleştirme hatasından çok ayırma hatası yapıyorum, her önüme gelen ‘-de’yi ayırıyorum bazen, feci.

Çok isyankar göründüm çoğu kez ama hiçbir boka kafa tutamadım ben en hakkım olduğu zamanlar da bile tırtmışım dedim yaptım isteneni.

Çok kullanılan bir ikili olmamasına rağmen olur da bir gün kullanırım düşüncesiyle ‘her kez’ her aklıma geldiğinde aradaki boşluğun kaynama ihtimalinden acayip geriliyorum.

‘-ca’yı ‘tarafından’a sadece pratik olduğu için tercih ederim yazılı anlatımda.

Saçını beğendiğim bir insan aptal çıkınca üzülüyorum.

Fısıldayarak gülen bir insandan daha itici olan bir şey varsa o da sessiz ortamda sakız çiğneyen insandır.

Bana Bir Adım Gelene Ben De Olsa Olsa Bir Adım Giderim.

2010-01-30T00:59:00.006+02:00

Ben ekstra bir insan değilim öyle fazladan sevgi aşılayamam sevgi pıttırığı gibi, gerçi iyi bir insanım ben özü neresi ve oradan mı kaynaklı bilemiyeceğim ama kendi çapımda eksenim etrafında vs. iyi bir insan olduğumu söyleyebilirim. Haliyle belki de bu bağlamda bir iki adım fazladan attığım söylenebilir ama güler yüz, sevgi,enerji konularında potansiyelim belli ve gayet minimum seviyede. Ha bir de bu konuyla hafiften ilintili (belki de değil bilmiyorum aynı paragrafta yazınca kopukluk kamufle ediliyor hissine güvenmekten oluyor bütün bunlar.); bana yapılmasını istediğim şeyi başkasına yapmam ben.Belki başkası yapılmasını istemiyordur bunu bilemem öyle kolay kolay. Durduk yere başkasına istemediği bir şeyi yapıp sana yapmasını istemediğini bik bik ön yargısyla karşılaşmak istemem. Ne belli oysa onun istemediğine benim bayılmayacağım ama önyargı işte hep bunlar, genelleme her biri.Totaline acizlik deniyor aslında bunun, analiz etmeye çalışmamaktan oluyor.

Aslında hayat saçmalıktan ibaret değildi onu bu hale ben getirdim,gurur duyulacak bir şey değil bu hal pek tabi. Negativizme ufak bir katkıyla ya da onun bana ciddi katkısıyla oluverdi sonra da sürdü alamadım önünü.Bana ve yakın çevreme sinir stres mutsuzluk aşılaması yapan bir olgu. Çözümü bende değil ama bunu anlamak da anlatmak da inanılmaz güç. Gerektirdiği gücün miktarındansa bihaberim.Haliyle elim kolum ve işe yarayabilme ihtimali olan iradem falan bağlı ve sonuna kadar yerle bir. Bir tık ötesi belli: Yerin dibi!

(26 Ocak Salı yine 12'yi geçtik gün atladık ama 2dk oldu 5 saatten öncesini sallamam zaten ben.)

Ankara'ya kimse gelmedi ve Ankara'dan giden var, ne gam!

2010-01-30T00:44:00.004+02:00

Şarkılar var! Kör olması gereken.

Ortam ağlamalık. Hava var kasvetli yer yer güneş de açıyor daha acıklı. Müzik var. Ranzanın üst katı var. Boş oda var. Son gün var. Yol var. Yolculuk var. Arabalar var. Serde bir bok, gönülde olmayan yok. Haliyle ortalık gözyaşı sel falan.

Adaptasyonun allah belasını versin yok etsin gebertsin.

Ve evet “çoktan unuturdum ben seni çoktaaaaaan”.

23oc.

hem versus hem vesaire.

2010-01-30T00:19:00.004+02:00

Tek işim biri olmadı hiçbir zaman olmaz kimsenin böyle şeyi sanırım. Bazen hiç anlamam iki kişiyi. Sadece iki kişi oldukları için anlamam bazen. Çok şımarık bol ben merkezci bol yavşak ses tonu bebeksi suratlar bebeksi sesler bebekli mebekli her taraf cicili bicili gibi bir yerde. Garip çok insan var hepsi de çeşit çeşit. Buraya kadar garip değil aslında da garip olan onların hepsini az da olsa anlamaya çalışmak galiba. Oysa anlamasak hiçbir kimseyle ilgilenmesek yaşasak dursak öyle mutlu sayısı tavan yapardı.

Kompleks düşünenler düz düşünenlerin anlamasını bekler umut eder onu da kompleks falan sanır olmayınca ölür düşünceden. Bok gibi bazen hayat. Şarkılar hatırlatıcı, yön buldurucular sağlı sollu yer değişmiş,tabelalar ters, hep rampa, düz yol yok! Ağzıma sıçtığım zamanlardan biri bu. İnatla yaşadıklarımdan, işte kusasımın geldiklerinden biri ve sadece bir işte bitti bitecek denip üfürülecek tipten. Üflemek istiyorum o zaman. Ölesim falan yok yine ama hayata kastım var içten içe, kendimce yapmışım onu da belli ayan beyan. Birkaç kişi vardı sessiz olmalarını istediğim sonra birkaçı sustu başka birli kaçlı gruplar başladı kafamda sonsuz gürültü. Can çıkartasıca hayat koşulumsuları. Ona buna şuna şaşabilen vasıfsız isanların vasıflı konumlara özenip onları elde etmeleri kötünün ötesinde kötünün çok ilerisinde.

Aşk kimseden kalmadı yalanla doğruyla ilgisi de yok doğru ya da yanlış his ne ki? Komik şeyler de yapıyoruz muntazaman düşünüyoruz okuyoruz dinliyoruz hep yanlış.

Hep Aynı Şeyler ve Hiçbiri Şarkı Değil.

2010-01-29T21:56:00.008+02:00

Anlamaya çalıştığım kimse yok şu sıralar. Saçma sapan çabaları fark edebiliyorum neyse ki yolun başından. Hayatımı sekize ya da ona bölmek istemiyorum. Hiçbir kez ikiye de bölemedim ben zaten onu bilmem ne'den önce ve ya sonra diye. Hiç mi hiç sallamadığım insan sayısı az ama artacak gibi gözüküyor. Şimdilik. Garip.

Ayın kaçı diye düşününce cevap veremiyorum bu hiçbir iş yapmıyor olmanın göstergesi. Bir yerde yetişmesi gereken bir şey yok yetişilmesi gereken bir şey yok sadece var olan şeyler var onlar da bunlar değil işte. Garip lafını ağzıma pelesenk etmemin bir farklı açıklaması. Bu arada kimse açıklama yapmayı sevmiyor hele ki can sıkıcı şeyler söyleyecekse.

(ilk bir iki haftada ocak ayı)

23.12.09.21.43.03

2010-01-29T21:17:00.003+02:00

Ölesi gelmek, gelmemek, yaşamaktan bağımsız cümleler olabilseydi keşke, belki o zaman yaşamakla ilgili düşünceler de farklılık arz ederdi.gerçi ölesim falan da yok. "I collapse" güzel bi laf gibi geldi bana "are you ten years ago" da. Böyle bi cümle geçti şu an. "You collapse" da dediler Tegan ve Sara ikilisi. İstenilen yaşanılan bu iki kelimenin yan yana geldiği yerden uzaklaşmak gerekir bence. Otorite gibi değil sadece bence. Yanlış anlaşılmaya acayip müsait olduğum günler geçirdiğim oldu. Yara falan almadım arabesk yaşam ne haber? Yaralanmaktan daha tiksinç bi kelime varsa o da yara almaktır herhalde. Boş işler yaptığım çok oldu. Dolu gibi de oldu bazen hayat ne idüğü hep bi belirsizdi bi alıp veremediğim olmamasına rağmen hayat lafını çok kullandım ama başına hiç “şu” eklemedim. Leş oluyor o zaman. İşaret eder gibi.

Mekan Aklımda Zamanı Unutmuşum.

2010-01-29T20:59:00.005+02:00

Kahvaltı takımı istiyorum. Çocuk aklımla özendiğim küçük, plastik kutulu kahvaltılıklardan bıktım! Gayet normal çünkü sık karşılaştık. Evet duygu sömürüsü ajitasyon ve türevi ne varsa onlardan yapasım geldi. Ama çok sıkıldığım gerçeği istemdışı.

Ders çalışmak hüzünlendirebilir mi bi insanı? Sıkabilir, yorablir, omzuna kastedebilir ama hüzünlendirebilir mi?

Çocukkenki çilekler geliyor aklıma hayır masumduk büyüdük kirlendi dünya edebiyatı yapmayacağım ama ders çalışacağımız ve banyo yapacağımız pazar günlerinden bahsetmek istedim.

Buldum; ders çalışmak değil ders çalışırken bunları düşünmek beni hüzünlendiren. Seni özledim. Süreç değil, şimdi oldu. Daha önce de olduğu, daha sonra da olacağı, andan sürece terfi edebileceği ihtimallerinden bağımsız.

14.12.2009

2010-01-29T05:43:00.006+02:00

Hayat hep hiç yoktan iyiyidi. Biriken hiç yoktan iyiler hiçbir işe yaramadı. Bu da hiçten ve yoktan ayrı ayrı iyiydi galiba. İyi olması ne derece haklı yanıtlayamıyorum belki son derece küçük neredeyse haksız. Olmayacak şeyler var hayatta. Hiç bir zaman olamayacaklar. Hep olanlar olmak zorunda olanlar var bir de. Her biri ayrı ayrı tatsız. Belki herkese de öyle, bilmiyorum. Telefon konuşmaları güzel,konuşurken güzel, hayat 15-20 saniye için güzel. Heyecan güzel. Boş ve anlık sevinçler boş ve anlamsız oldukları ölçüde güzel. Orantının tersliği,düzlüğü ise kişiye özel. Süreç uzadıkça da baygınlık kaçınılmaz zaten. Hayat uzun değil zaten,öyleyse hayat güzel.

sonuç: belki de.

~şarkısal (erdem yener-belki,comma-sen,depeche mode-enjoy the silence);

Daha fazlası var hayatta isterim belki. Sonsuzluğa ağlayıp sessizlikle eğlenirken öyle aman aman şeyler de olmuyor hayatta ama her şey enikonu onda çok eminim. Saklamak sakalanmak gibi durumlar yok. İçimde kaybolan herhangi bir şey de yok yol dahil her şey yerli yerinde hiç olamaması gerektiği ve hiç olmadığı kadar.

3 Aralık 22'ye doğru interaktif ortamın kalem ve kağıtla kısır döngülü aşkı.

2010-01-29T05:28:00.005+02:00

Senin iki mouse hareketin bana kuyruk acını hatırlatıyorsa bir şeyler çok eksik kalmış demektir. Oysa ne güzel olurdu kederimden ölsem. Hem o zaman iki günlük lölöler hayatıma gasp ediyor minvalinde sözlü müzikli saçmalıklar yapılmadığıyla kalabilirdi. Ama kendmi anlatabildiklerim gidince üzülüyorum ben.Bunu da anlatamamışım işte ne güzel. Anlasaydı üzerek gitmiş olurdu haliyle ya 1-0 galip olurdu ya da 1-1 üzgün olurduk. Hep talih işi işte bunlar şeytan icadı falan.’Kim derdi ki’nin herkesteki farklı yansıması. Bendeki de bambaşka. Gözlerim senin tanımına tam anlamıyla aykırı. Gidebiliriz yani artık, vakitle alakası yok.

~Şarkısal;Kolpa’nın ‘koşa koşa’sı birkaç özneye full dikkat kesilince buraya baya bir uyuyor şimdi farkedizledim.

Eskiler ama çok eski ve çok değil.

2010-01-29T05:18:00.005+02:00

Herkes ne kadar sevinçli. Böyle bir ortamda yazabiliyor olmayı dilerdim. (yazabildiğim ortam bu olsun değil eğer bu ortamdaysam yazabileyim de. Beklentisiz yaşamayı içime sindirmeye çabalarken hiç de yardımcı bir his değil bu. Ama hisleri sorgulamak yersiz bunu artık öğrendim. En azından sorgu-sualle bir yere varamıyorum ben. Bana başka şeyler lazım. Az yorucu, fazla içime sinen. Bu da beklenti doldu. Çelişki de zaten benim diğer adım. Sırtım ağrıyor. Glikoprotein de hiç tedavi niteliğinde değil bilakis hastalık etkenim. Ben öldüm yüzde elli. Yani ruh ve beden 1:1 oranındaysa yarım yok artık ya da çoktan.

13 ekim bugün saat de 18.00 gibi. Yapmak istediklerimin hiçbiri  bir diğerinden öncelikli değil belki de bu yüzden hiçbirini yapamıyorum. Karmapolisakkarit bence güzel bir laf  ve evet aklım ve işim paralel gidemiyor bu aralar. Bir çok ara gibi.

Bir Ben Eksiktim: Değişen Bir Şey Yok Ben Fasülyedenim.

2010-01-29T04:38:00.005+02:00

Zamanı geldi diye hissetmekten felan değil bilakis farkındayım çok fazla eksik dolu her yanım. Ama bıktım ben,beklemekten çok sıkıldım. Nedenini bilmediğim bir şeyin sonucu olmak saçmalığına dahil bulunmamak içindi hepsi. Ani kararlar veremeyen bu bünyeye; "yapalım edelim hadi hoop" tarzında tamlamalar çok uzak. Evet onun gibi aylarca ertelemiyorum belki ama sadeleştirilmiş bir Oblomov’um. Bu kadar erteleyebildim, kısa kesmem isabet oldu nitekim istenen zamanın hiç gelmeyeceği aşikardı. Dağınık her şey. Toparlanmaya ihtiyacı var iyi bakamadığım hayatımın. Farkındalığın yetersiz kalışı bu. Birkaç amatör deneme, tamah, çaba ya da adı her ne ise işte.